ho, mia blog'!

taglibro, kaj hazardaj pensoj en Esperanto

Mi pardonpetas; refoje mi ĝemas pri emocioj.

Tiujn du pasintajn semajnojn mi luktas kaj batalas kontraŭ deprimo kaj anksio. Lasta semajnfino estis ferio; mi dormis multe kaj sentis min kontenta. Lunde mi vizitis terapiiston, kaj el mia koro forfluis la turmentoj, kiuj obsidis min antaŭe. Mia animo estis ŝokita; eble ne estis saĝa tiel pripensi miajn malbonajn pensojn. Sed tiel estis. Mi hejmeniris kvazaŭ ŝokita, kaj mia menso silente tremis. Kiam mi eksciis ke estis tempo por dormi, estas jam tro malfrue por dormi sufiĉe. Kiam mi penis ekdormi, mi ne povis. Mia menso ankoraŭ tremis, strange, kvazaŭ mi devis batali aŭ forkuri.

Marde mi estis lacega la tutan tagon; post laboro mi hejmeniris, dezirante dormi. Mi tuj liteniris, aŭ kiel eble plej tuje. Mi ne povis dormi, ankoraŭ tro plena je anksia energio por malstreĉi min.

Finfine mi ĉesis peni dormi, kaj okupiĝis per komputilaj amuzaĝoj. Kiam mi finfine penis dormi denove, estis denove malfrue. Kaj denove, mi trovas mian cerbon tremanta kun nerva energio. Mi apenaŭ dormis plu ol en la pasinta nokto.

Hodiaŭ, mi estas ankoraŭ lacega, ankoraŭ anksia. Mi ne fartas bone, kaj mi volas diri tion al iu, sed mi ne volas diri tion en la sociaj retoj, en kiuj mi kutime afiĉos, ĉar mi ne volas esti tro drama, tro ĝenema; fine, mi ne volas tedi aŭ zorgigi miajn amikojn. Do: mi tedu vin. Denove, mi pardonpetas.

La jena estas pli longa skribaĵo pri la aferoj pri kiuj mi parolis antauxe. Bv. pardoni la ripetado.

Mi tokiponumis iomete lastatempe. Mi malkovris iom da tokiponistoj ĉe Mastadon, kaj ĝuis interparoladon kun ili. Pro ili, mi lernis ke interreta tokipono ne estas ĉiam teda kaj koleriga, kiel mi pli frue kredis.

La problemo estas, ke la “tokipona komunumo” estas ofte netolerebla. Ĝi naskiĝis dum la fruaj 2000-oj, kiam la kreinto, “jan Sonja”, lasis mallongan priskribon pri la lingvo en retpaĝo. Ĝi incitis mirindan intereson inter interretuloj; kaj multaj ĉircaŭbrakis ĝin. Sed la kreinto ne ofte ĉeestis; ŝi ne multe retumis. La komunumo estis lasita al si mem; kaj ili malsupreniris al siajn proprajn interpretojn pri la lingvo; ili decidis, fakte, ke la lingvo apartenis al si mem. Tio ne estis problemo, escepte por kiam la kreinto reaperis fojfoje kaj ne agis tute kiel ili volis. Ili estis ofte malkontentaj kaj grumblis kontraŭ ŝi. Iam ŝi komencis diri, ke ŝi ekverkis libron, la “oficialan tokiponan libron,” kiu esprimus ĉion pri ĝi, kion oni volis.

Kompreneble kiam la libro aperis, ĝi ne estis sufiĉa por la grumblantoj, ĉar la libro ne estis destinita por ili, sed por iu ajn kiu volis lerni la lingvon. Ĝi ne klarigis ĉion; ĝi ne eĉ respektis la lingvon kiel ĝi estis uzata de la komunumo; ĝi nur spegulis la lingvon kiel la kreinto mem uzis ĝin. La grumblado kreskis. La komunumo iĝis indigna. La krenito ne zorgis pri tio; ŝi iom ŝatis la komunumon sed ne sentis sin ŝuldanta al ili.

Kaj, grave, ŝi ne sentis ilin ŝuldantaj al ŝi. Laŭ ŝia volo, la komunumo povis agi kiel ĝi volis. Ili rajtis uzi la lingvon laŭ iliaj propraj deziroj. Ĉiu, fakte, rajtis uzi la lingvon kiel li/ŝi mem volis. jan Sonja faris la lingvon por si mem. Ŝi ne tro zorgis kiel aliaj uzis ĝin.

La komunumo ne volis tion. Ili volis oficialan tokiponon, konforme al iliaj deziroj (malgraŭ ke ne ĉiuj el ili havis la samaj deziroj), pri kiu ili povus esti ekspertizuloj. Ĝenis al ili, ke “oficiala” libro ekzistis ke ĝi ne taŭgis al liliaj preferoj. Precipe, ĉar la libro montriĝis en gazetoj kaj aliaj novaĵoj kaj ekhavis famon, do ĝi estis pli respektita kaj sekvita ol iliaj lecionoj kaj skribaĵoj. Multaj gumble kutimiĝis al la nova situacio; kelkaj rezistis kolere.

Do, se oni aŭdas pri la libro kaj estis ravita pri la lingvo, kaj serĉas parolantojn interrete, oni ofte trovas kverelajn indignulojn anstataŭ la simplaj gajaj homoj kiujn oni atendis. Ili esprimas sian indigon per pedanta kritiko pri la lingvo de komencantoj — kritiko ne ĉiam konforme al la oficiala libro, sed baze de la “komunuma” tokipono kiu estis definita de la skribaĵoj de la komunumo kiam la opiniaj de la kreintoj ne ĉiam haveblis.

Do kiam oni volas paroli tokipone, oni ne povas, ĉar interretuloj preferas kritiki aŭ kvereli baze de siaj propraj opinioj pri la lingvo.

Pro tio, mi forlasis la lingvon kaj lernis Esperanton. (Dankon, tokiponistoj, por peli min al bela Esperanto!). Sed lastatempe, mi trovis kelkajn ulojn ĉe Mastadona retejo, afable parolantajn la lingvo sen multaj kvereloj aŭ kritikoj — kaj mi miris! Tio estas feliĉiga kaj amuza afero! Mi kunparolis kun ili kaj estis feliĉa.

Fine mi parolis iom da Tokipono tvitere, kaj trovis similajn bonkorulojn kiuj ŝatis miajn afiŝojn kaj parolis al mi agrable. Mirinda afero! La tokiponistoj, kiujn mi atendis, ekzistis!!

Sed ne eblas resti tiel. Eventuale kverelulo aperis kaj kritikis simplan, tute ĝustan frazon — ne komencan eraron, sed tute ĝustan frazon — pro ke ĝi ne taŭgis al liaj strangaj ideoj pri tokiponaj verboj. (Mi ne tedos vin per la detaloj.)

Mi kontraŭstaris al li kaj defendis la frazon; li daŭris sian sensencaĵon. Feliĉe mi regis la lingvon sufiĉe ke mi sciis, absolute kaj certe, ke mi pravis; se mi estis komencanto, mi estus trompita de lia memfido. (Li estas iom gravulo en la “komunumo,” skribinte lecionojn kaj programojn pri ĝi. Spite al tio, li malpravis tute.)

Tio rememorigis min pri la kialoj, pro kiuj mi forlasis la lingvon kaj lernis Esperanton.

(Parenteze: mi volis eviti la ege malŝatatan situacion, de senĉesa angla parolo pri tokipona gramatiko, do mi faris regulon por mi mem: ne diskutu tokoponon per la angla; nur per Esperanto. Malfeliĉe, mia Esperanto estis sufiĉe komprenebla por li kompreni, eble per tradukilo, kaj daŭrigi la diskuton.)

Feliĉe, aliaj tokiponistoj baldaŭ aperis kaj subtenis min en mia kontraŭstaro. Ili diris ke la kontraŭulo estis malprava kaj fakte freneza. Mi mem blokis lin. Denove, mi povis ĝui la uzadon de la lingvon.

Estas multaj bonkoraj kaj agrablaj tokiponistoj. Mi ĝuis paroli la lingvon (la lingvon de la oficiala libro) kun ili. Estas plezure kaj amuze. Sed ĉiam, kaurantaj malantaŭ la kulisoj, estas pedantoj kaj kverelemuloj, indignantoj kaj grumbluloj, atendante okazon por superule kritiki aliajn laŭ siaj propraj opinioj. Tia estas la “komunumo.” Pri tio, mi nur fajfas.

Ho, hodiaŭ mi luktas forte kun koleremo. Tviteraj aferoj ĝenas min; tio estas, unu tviterulo ĝenas min per kvereloj pri tokipona grammatiko.

Mi ŝatas paroli tokipone kun interretuloj, sed mi tre malŝatas paroli PRI tokipono kun interretuloj, ĉar tokiponistaj pedantoj ekzistas kaj estas netolereblaj. Tio ege ĝenas min: peni paroli tokipone, kaj baldaŭ paroli angle PRI tokipona.

Por eviti tiun situacion, mi rifuzis paroli angle; mi parolis nur esperante. Bedaŭrinde, la ulo sufiĉe komprenis la Esperanton por daŭrigi la diskuton. Sed almenaŭ mi evitis la malŝatatan situacion de angla parolado pri tokipona. Tiusituacie tokipono iĝas nur temo por priparoli, ne lingvo por uzi.

Mi jam komprenas tokiponon sufiĉe ke mi ne bezonas korekton, escepte por la simplaj skriberaroj kujn iu ajn povas fari, se li ne skribas zorge. Mi ne bezonas prelegon de tiu ulo, kiu ne eĉ PRAVIS pri la aferoj de sia prelego.

La trudo de la ulo ege kolerigis min, surprize ege. Vere, mi estas tre kolerema hodiaŭ, kiel mi skribis supere. Mi kredas, ke tio estas ĉar mi estas ankoraŭ sentrankvila pri la malpariĝo per kiu mi tedas vin antaŭe. Ĝi estas iomete freŝa kaj maltrankviliga en mia menso. Ŝajne devas esti tiel, ĝis kiam mia malamika menso forlasas la aferon. Bedaŭrinde.

Pro tiu maltrankvilo, eĉ tokipono povas ĝeni min. :(

Tiu filmeto, “Language Lessons” (1994) ravas min.

Mi ŝatas la filmon kaj la homojn en ĝi. (Kvankam kelkoj estas tro kverelaj, laŭ mi, kaj senbezone mallaŭdas la aliajn lingvojn. Unu el la Esperantistoj kaj unu el la interlingvaistoj estis tia)

Mi kompatas la du Glosa-istojn, tiel solecajn, kiuj ankoraŭ kredas je ilia lingvo! Kaj mi amas la du maljunajn Volapükistojn, perfektaj anglaj ekscentruloj!

#filmeto #ligilo

Antaŭ nelonge, mi aĉetis la albumon “Tro” de Ale kaj Vojaĵo, mp3-e, kiel premio de la Viniklosmo-Abonklubo. Estas mojosa albumo, sed mi ne bone aŭskultis ĉiujn la kantojn.

Imagi mian suprizon, kiam mi aŭskultis melodian kaj dolĉan muzikon de “Raukaj Krioj de la Ver'” — kaj rimarkis la jenan tekston:

Furzi estas tre natura afero, sed ĉe festo aŭ banked', kontrolu vin
ĉar homoj ofte ŝokiĝas pro fetor' aŭ strangaj bruoj senkorpaj

Furzoj estas ja esprimoj de liber', gasaj melodioj, raŭkaj krioj de la ver'
nevideblaj fortoj misteraj

Furzoj povas naskigi larmojn kaj ridojn
fajnaj emocioj de la homa viv'
kaj se vi kuraĝas ilin bruligi, certe ie, iam, iu amos vin

La kanto haveblas ankaŭ Jutube

#muziko #amuza

Mi ne havas tiom por skribi ĉi tie, post la dolorigaj circonstancoj pri kiuj mi lastatempe ĝemadis.

Mi ne fartas tute bone; malbonaj sentoj al la ekskoramikino ne tute mankas. Ni disiĝis amikece, aŭ tiel ŝajnis. Mi volis havi tian amikecon, por ke ni du povus resti amikoj kaj por ke la memoroj de nia tempo kune ne mapluriĝu pro malamo. Sed la pacanimeco ne estas tute vera.

Vundis min, ke ŝi esprimis neniun bedaŭron aŭ malfeliĉon pri nia disiĝo. Vundis min, ke ŝajne ŝi estis nur tolerinta min, dum lastaj monatoj. Ke ŝajne mi estis nur ŝarĝo al ŝi, kiun ŝi finfine formetis. Ke la amo kaj amikeco je kiu mi estis kredinta, estis en ŝi miksitaj kun tedo kaj ĝeno. Mallonge, ke aferoj estis malbonaj kiujn mi kredis bonaj.

Kaj aldonita al tio, estas la sento ke mi estis nur dolortbesta koramiko, aŭ ludila koramiko – ornamo al ŝia vivo dum unu tempo, kiu ne taŭgis dum alia tempo, kaj estis forĵetinda.

Tiaj sentoj ne estas justaj aŭ kompataj. Mi kredas, ke tempo alvenos en kiu mi povos forgesi ilin, kaj memori nur la belajn kvalitojn kaj tempojn de nia amrilato — kaj esti tiom bonkora, kiom mi ŝajnigis min kiam ni adiaŭis. Tion mi esperas. Sed nune.... Nune la malbelaj sentoj, bedaŭrinde, restas.

#personaTaglibro

Pri la antaŭmenciitaj amrilataj aferoj, ĉio estas finita. Mi estas tute fraŭla (senkoramikina).

Ĉio..... krom la troa pensado pri aferoj jam finitaj, ĉiujn mi ne povas ŝanĝi.

Nun, la defio estas, ke mi trovu belan kaj kleran Esperantistinon. Kial mi kontentiĝu kun ne-esperantista virino?

Bedaŭrinde, el la du esperantistinaj kiujn mi konas, unu havas edzon, kaj la alia havas fianĉon. Krom adulto, kiun mi ne celas, ili ne estas haveblaj.

Do, kontaktu min se vi estas inteligenta, afabla, bela, fraŭla esperantistino!

(Mi ŝercas. Mi ŝercas.) (Sed.... se vi ESTAS tiel.... eble mi ne ŝercas!)

Mi avertu vin: tiu ĉi afiŝo estas tre longa, kaj temas pri tre personaj sentoj. Mi skribis ĝin precipe por mi mem, por memori kaj kompreni iujn aferojn, kiuj montriĝis dum terapia sesio. Se vi ne tre scivolas pri la pasantaj pensoj kaj sentoj de interreta hazardulo, ne plu legu.

Ho, ve. Mi vizitis terapiiston hodiaŭ. Estis bone.

Mi alvenis, kun facila kompreno de ĉiu circonstanco de mia vivo, ĉefe la disiĝo de mia antaŭa amrilato. Mi havis eksplikon kaj rakonton, pri ili, per kiu mi levis min super baza emocio, al pozicio de lumigita kompreno. Kompreno de la eraroj, kiujn mi faris, kaj la bona stato, en kiu mi estis, kaj restos, senkuniĝa. Mi kulpigis min tiel: “mi estis troagrabulo, mankis al mi spino, mi estis tro gvidita kaj nesufiĉe gvidanta, tia senspina koramikino devas esti netolerebla al iu ajn virino, estas pli bone por mi esti solulo ol esti tia koramikino,” ktp ktp.

Kaj la terapiisto aŭskultis, kaj iomete repŭsis al mi: Ĉu vere? Estas nur tiel? kaj ŝi diris al mi ion kio plorigis min tute, neatendite, subite. De kie tiom da larmoj?? Kial mi enfalis en min? Kial emocio superfluis min kaj mia antaŭa klareco kaj racieco malaperis? Kial mi apenaŭ povis paroli?

Ŝi memorigis al mi, ke delonge, parolante kun ŝi, mi ofte estis konfesinta: mi sentis min ĉiam eksterulo.

Kiu estas ĉiam eksterulo, tiu devas iom ĥameleoni, por kuniĝi.

Tio ne estas manko de spino. Tio estas eterna peno, eterna serĉo, por kuniĝo, por aparteneco. Por komprenanta amiko, aŭ amato. Por iu, kiu kompatus min.

(Kiam okazas, ke ŝi montras apartan kompaton por mi, mi ofte ekploras. Mi riproĉas min por tio, ĉar (ŝajne al mi) tio ne decas, ke oni tiom avidu kompaton. Ŝajnas al mi narcisisme. Sed jen, estas tiel por mi. Mi avidas kompaton pro la malfacilaĵoj kaj malfeliĉoj de mia vivo. Inkluzive de: frato mortinta en mia infaneco, patrino tiam emocie perdita en funebro por la mortinta infano, patro ĉiam malsana kaj ĉiam plimalsaniĝanta ĝis la morto en kuracejo, mia soleco kaj malriĉeco dum mia frua plenkreskeco, mia amo kaj edzeco al virino mirinda kaj amata, sed mem malsana mense kaj korpe kaj mem plimalsaniĝanta al sia junaĝa morto. Ĉio-ĉi estas sufiĉe por kompato, ĉu ne? Mi avidas kompaton pro tiaj aferoj, pro la doloroj de vivo. Tiu ĉi avido hontigas min. Mi ne volas senti ĝin. Sed tiel estas. Kiam ajn iu, ĉu la terapiisto, ĉu amiko, ĉu amanto, esprimas tian kompaton, tio batas min profunde.)

Kiam la terapiisto bildigis min al mi kiel ĉiama eksterulo, serĉante kuniĝo, tio bildo ŝajnas al mi kompatinda, kaj tial mi subite ploris. Al la bildo de mi kiel kompatinda ulo.

Tiel tio ŝanĝas la aferon por mi: Antaŭe, mi havas facilan, racian ekspliko por la nuna kaj pasinta situacio. La ekspliko mallaŭdis mian pasintan sintenon kaj konduton, vipis la pasintan min, tiel dire. Sed ĝi levis la estontan min al pozicio de saĝeco.

Sed nun, mi ne volis mallaŭdi la iam-ajn-an min. Ĉiam mi faris kiel eble plej bone. Ĉiam mi serĉis ion kio servus miajn bezonojn, kiujn mi ne perfekte komprenas sed ĉiam sentas. Mi faris kion mi scipovis fari. Neniu kialo estas mallaŭdi la estintan min aŭ tro laŭdi la nunan min. Al ĉiu indas kompato. Al mi kaj al la disiĝanta koramikino. Ne indas honto, ne indas kulpo. Ni iru kien ŝajnas bone, iam kune, kaj sekve dise. Ni rigardu unu la alian kun kompato kaj amo, kaj danko por ĉio bona kio okazis inter ni.

Aŭ tiel mi esperas. Sentoj ŝanĝiĝas, ideoj ŝanĝigas; eble la nuna malfermita koro kiun mi sentas forfluos kaj alia sento estiĝos. Sed tiu sento ŝajnas valora al mi, kaj mi kredas ke ĝi helpos al mi kiam ni du ree renkontiĝos, je la venonta sabato.

Estis tre valore, por mi viziti la terapiiston hodiaŭ.

Se vi ankoraŭ ĉeestas, dankon por legi tiun tre longan kaj sentoplenan afiŝon.

#personaTaglibro #terapio #psikologio

Ho, mi lacegas. Mi dormis nur dum 5 horoj, 20 minutoj. Tio ne sufiĉas por mi. Kial? mi ne scias. Mi estas esence stulta. Mi ne enlitiĝis, aŭ ne ekdormis, kiam mi devas.

Hodiaŭ mi vizitos mian terapiistan. Mi prenas multe da tempo de laboro pro tiuj vizitoj, sed tiel devas esti. Mi bezonas helpon ordigi miajn pensojn kaj emociojn. Aparte nune, pro ke tiom multe estas fuŝe en mia vivo, kaj en la mondo.

Kaj en mia menso mem. Unu el la problemoj pro kiu mia amrilato fuŝis, estas ke mia bipoluso faras ke mi konduto estas iomete stranga, foje. Nur iomete. Sed sufiĉe por ĝeni la ŝi.

Do estas grave por mi viziti mian kapablan terapiiston. Mi ĝojas, ke eblas tiel fari hodiaŭ.

#personaTaglibro #psikologio

La lastatempa novaĵo (pri usonana politiko) kolerigis kaj deprimis min, tiom, ke mi estis plena je perforta emocio hodiaŭ. Mi iomete paciĝis, kaj mi zorgos ne tro legi pluajn novaĵojn pri tiu situacio senbezone. Estas malbonege, ĉio, sed nun, mi ne havas ion fari pri tio, krom koleriĝi. Kiu ne estas helpema al iu ajn.

Ĉe mia oficejo, mi finis egan projekton, kiun mi prilaboris dum pli ol unu monato. Estas bone liveri ĝin al mia estro. Ĝi bone funkcias, kiu ĝojigas min. Kaj mi havas alian projekteton por aldoni al ĝi, donante al mi ion fari.

Lastadimanĉon, mi ludis je rolludo kun kelkaj amikoj. Unu el ili estas komencanta Esperantistino, kaj ni du babilis iomete antaŭ ol kiam ni ludis. Eble tio ĝenis la aliajn ludantojn, sed plaĉis al ni du. :)

Entute, mi fartas bone tiujn tagojn.

#personaTaglibro #laboro