ho, mia blog'!

taglibro, kaj hazardaj pensoj en Esperanto

Saluton amikoj! (Se vi legas tiun ĉi blogon, mi nomigas vin amiko, se nur dum tiu momento.)

Estas plua perdo en mia vivo, do mi devas plendi denove. Mia amiko, unu el mi plej amataj amikoj, devigita estas transloĝiĝi Seatlon. Estas granda distanco de tie ĉi. La devigo estis iom subita. Estas bedaŭrinde por li kaj liaj familianoj; tre bedaŭrinde. Estas ankaŭ iom bedaŭrinde por mi, kaj liaj aliaj amikoj, ĉar li estas, tiel dire, roko, sur kio socia vivo estas bazigita por kelkaj aliaj amikoj. Li malfermigas lian domon ofte, por amikoj viziti. Ni kunuloj kunestas semajne por ludi tabloludojn kaj babiladi malfrunokte. Li estas tre bona amiko kaj lia ĉeestanto estas grava por ni ĉiuj. Sen li, estos malpli facile por ni aliaj resti kune. Ni penos kuniĝi sen li, sed ni forte sentos la mankon de li. Estas malgaja tempo por ni.

Tiel mi fartas. Bonŝance, ne estas multaj aliaj streĉantaj aferoj, krom tio kaj la perdo per kiu mi skribis antaŭe. Miaj gefiloj fartas plejparte bone (do estas iaj malfacilaĵoj por ili), mia tuta familio (dank' al Dio) fartas plejparte bone. Mi timas, ke estos it alia perdo, tria, sed mi esperas ne. Du sufiĉas. Mi sentas min sufiĉe perdinta.

Se vi legas tiun ĉi, dankon por aŭskulti pri miajn ŝarĝojn.

#personaTaglibro

personaj taglibraj aferoj

Hodiaŭa afero: Mi trovas min kolera, pri etaj aferoj; ekzemple, estis tro multaj homoj atendantaj servon en la restoracio; mi devus atendi tro longe, dum mia eta tagmanĝhoro. Furioze mi iris al alia restoracio. Mi veturis tre rapide; mi preskaŭ neniam veturas rapide, per la ŝoseo.

Kial? Kial mi tiel koleris? Jen la kialo: mi batadis min per kritikoj. Ĉiuj la aferoj, pri kiuj mi skribis en la antaŭa afiŝo, mi faris al mi. Mi kredis min malforta, malbona. Precize, mi kredis ke mi estis “troagrabulo” dum mia lastatempa amrilato. Ke mi estis pasiva, plaĉema, kiel kulpo. “Estis malfacile por iu ajn toleri tian kunulon. La pezo de mia agrableco certe iĝas netolerebla al ŝi. Mi devus esti pli forta. Ĉio estas pro mia kulpo.” Kaj tiel plu.

Kaj ene de la psiko, sinvipado vekas kontraŭmovon. Io psika en mi kontraŭstrebis tiujn kulpigajn pensojn, kaj asertis tiel: “Eksilentu, kritikulo! Estu vero en viaj kritikoj. Estu prava. Estu tute prava. Kaj kio? Kie kompato? Kie via koro? Mi estas kio mi devas esti, en miaj circonstancoj, kun mia karaktero, kun mia historio. Eble, ne, certe, mi havas bonajn, justajn kialojn por ĉiu defekto. Se mi ne estis sufiĉe bona koramiko, estu tiel. Estu disiĝo. Estu malgajo. Sed ne estu kulpo. Mi nur povas esti, kiu mi estas, neperfekta, kun multaj difektoj. Kiel ĉiuj.

Tial la kolero ekflamis en mi: la kolero estis kontraŭ mi mem, pro mia kruela memkulpado. Io en mia psiko defendis min. Kaj tiu kolero misdirektiĝas eksteren.

#personaTaglibro #emocioj #sinbatado

Pensoj pri la signifo de “sinkompato” aŭ “memkompato”....

Hieraŭ mi skribis pri “sinkompato.” Laŭ mia esploroj, la pli ofta vorto en Esperanto ne estas “sinkompato” sed “memkompato.” —kvankam ambaŭ estas eblaj. Sed pro la vortaraj ekzemploj, kaj mia retaj serĉoj, mi lernis ke ili (“sinkompato” kaj “memkompato”) havas malbonan nuancon: ili tradukas la anglan vortgrupon “self-pity.” La fona koncepto de kiu estas, ke bona homo devas esti stoikisma, kaj ne plendi aŭ plori pri siaj malfeliĉoj — tio estus memindulgo, eble eĉ egoismo. Oni devas ŝpari la kompaton por aliaj homoj.

Sed estas nuanca diferenco inter la anglaj vortoj “pity” kaj “compassion” kiun mi volas esprimi. “Pity” kreas senton de devigo; se mi “pity”-as iun, mi sentas devigo doni helpon al li/ŝi, kaj toleri lajn/ŝiajn pekojn. “Compassion” ne sentigas devigon; kontraŭe, ĝi sentigas sagecon; ian larĝan komprenon pri la tuteco de la situacio, pri homaj limoj, pri homa imperfekto, ktp. Ĝi sentigas, unuvorte, amon. Iu ajn povas senti “pity”-on; jes ja, malbonulo povas ruze venigi “pity” pro malbonaj kialoj, por siaj malbonaj celoj. Sed “compassion,” estas sento de saĝulo; ĝi estas ĉiam bona — se ne pro aliaj rezonoj, tiam almenaŭ pro ke ĉiu homo meritas ĝin.

Ho, tio estas grava diferenco! “Compassion”-on, ĉiu homo meritas. “Pity”-on, nur meritas tiuj, kiu suferas apartan doloron, precipe se ili estas senkulpaj.

Kiel esprimus oni la esenco de “compassion”-kompato, anstataŭ “pity”-kompato? Eble “kompato” ne sufiĉas por traduki de la unua. La vorto plaĉas al mi laŭ la sono; kiam mi aŭdas “kompato” mi sentas la profundan signifon de la angla “compassion,” eble nur pro la simileco de la du vortoj. Eble ĝi estas nur “falsa amiko?” Aŭ eble “kompato” povas signifi kaj la nuancon de “pity” kaj la nuancon de “compassion”? Eble iu klerulo povus klarigi al mi.

Mi konsilas memkompaton, en la senco de “compassion” — kiurilate ĉiuj devas “kompati” ĉiujn, eĉ sin mem. Oni devas ne sinbatadi, aŭ sinvipi. Oni devas ne kredi sin aparte malbona aŭ malforta aŭ misera. Oni devas ne aparte kulpigi aŭ malladui aŭ kritiki sin. Oni devas doni al si mem, la saman indulgon, la saman amon, kaj ja la saman kompaton, kiun oni oferus al amatan amikon. Kaj la saman, kiun bona, saĝa homo ofertus al ĉiuj homoj.

Tiusence, memkompato ne estas peko, sed virto — unu malgranda parto de la virto de kompato por la tuta homaro.

Ho, strange. Tiel multe mi filosofiumas! Kaj pri nur unu vorto! Ĉio estas nur por klarigi mian hieraŭan diraĵon, ke memkompato estas grava fundamento por memestimo, kaj memkonfido. Kaj neniu de tiuj estas vere malbona aŭ peka, aŭ inda je malestimo.

#pensado pri #difinoj de #vortoj

Sinestimo estas grava, laŭdire. Mi deziras havi plu da sinestimo. Ĝi mankas al mi, iomete.

Sed ĉu eblas sinestimo, kiam oni tro konscias pri siaj difektoj kaj malsukcesoj?

Eble sinestimo nur eblas se ĝi estas konstruata sur fundamento de sinkompato.

#pensado #psika

Mi bezonas memori, ke konversacio kun homoj kiuj ne ĉeestas, nur kauzas anksion. Restu en la estanteco. Se iu ne ĉeestas, viaj vortoj por tiu estas vanaj.

#personaTaglibro #psika #pensado

Saluton, karaj.

Denove mi laboras. Kompreneble mi iomete lacas, pro la printempa tempofuŝado kaj sekva manko de dormo. Sed ne tro.

Lastasabate, mi vizitis amikon kiu loĝas pli malpli unu horon for. (Vere, du amikojn, ĉar mi tagmanĝis kaj vizitis alia bona amiko, P., antaŭ kiam mi posttagmeze vizitis J, pri kiu mi parolas.)

J. estas amiko de longa tempo, kaj ni parolis pri multajn aferojn, iuj novaj, aliaj malnovaj. Mi rakontis miajn lastatempajn malgajigajn spertojn, kaj ni pridiskutis tiujn. Estis bone priparoli ilin. Estis ankaŭ bone paroli pri aferoj neniel rilataj. Eble pli bone! Certe pli bone.

Estas tempo por religiĝi kun malnovaj amikoj, kun kiuj mi eble ne estis sufiĉe proksime. Tio estas bona.

#personaTaglibro #amikoj

Tie ĉi estas vere loko, kiam mi plendas pri etaj aferoj. Estu tio averto, al miaj legantoj.

Tio estas la usona tago de “taglumŝpara tempo,” t.e. “Daylight Savings Time.” Ni metas la tempon sur niaj horlogoj plu je unu horo, ekz 8am iĝas 9am. Estas dimanĉe, do mi ne devas ellitiĝi je certa horo, sed tamen mi estas lacega, kaj devis dormeti kelkajn horojn posttagmeze. Mi kutime neniam dormetas! Sed hodiaŭ, mi dormetis. Do, mi scivolas ĉu mi estas iom malsana.

Mi estas ankaŭ tre malgaja, sed estas aferoj en mia vivo kiu povus malgajigi onin (t.e., la venonta ĉeso de mia amrilato), sed mi ne malgajas pri ion ajn speciale. La malgajeco estas ĝenerala.

Mi esperas, ke la venonta tago estos pli bona por mi.

Mi denove pardonpetas pri la tedeco de la jena blogafiĉo. Mi nur volas plendi ie.

#personaTaglibro #plendo

Ho, tiom da sentoj lastanokte. Hodiaŭ, mi esperas, ian pacon. Estas vendredo, kaj mi ne dormas sufiĉe multajn noktajn. Mi kredas, ke sentoj pliboniĝis kiam mi.... plidormintiĝis.

Sufiĉe da vortoj pri hazarde fluantaj sentoj!

#personaTaglibro

Ĉi tie estas tute persona zono. Do mi povas paroli pri personaj aferoj, kiujn mi ne diskutis inter multaj.

Mi havas situacion, kadre de amrilato, kiu disvolviĝas en direkton kiu kauzas doloron al mi. Mallonge diri, estas ia disiĝo. Nune ni apartiĝis dum iom da tempo; la apartiĝo verŝajne estos iam fina.

Tiu situacio okazis nur lastan sabaton. Estas nun ĵaŭdo, kaj ĉi-vespere la unua forta ondo de... “funebro”?... frapis min.

(Mia vortaro proponas la vorton “funebro” traduke de la angla “grief”. Laŭ mi la vorto ŝajne tro signifas morton mem, kaj ne aliaj sentoj de perdo.)

Mi diru, ke ĉi-vesperon, la sento de perdo unue frapis min kaj envolvis min kiel forta ondo. Mi memoris la karecon de la amrilato, kaj sentis ĝian perdon.

Mi fartis iam bone, iam malbone antaŭe, mi bedaŭris ion, aŭ esperis ion alian. Mi parolis al mi mem ofte pri kio okazis kaj kio okazos, mi desegnis psikajn etudojn pri kion mi volas esti post la disiĝo de la nuna rilato.... Sed mi ne forte, kore sentas la perdon mem antaŭe ol ĉi vespere.

Estas bone ke nia nuna apartiĝo donas al mi iom da tempo por psike prilabori ĉion. Mi kelkfoje kredas ke mi komprenas ĉion kaj ke mi konstatis miajn sentojn pri la afero, sed io nova aperas neatendite.

Esprimi ĉi-ĉion estas sufiĉe malfacila, ke miaj tiaj sentoj forfluis kaj nur intelekta laboro pri lingva esprimo restas. Tio estas bona.

Nun mi devas dormi!

ĝisdatige je la sekva mateno: Fakte, mi ne scias ĉu la disiĝo estos tuta aŭ nur ia ŝanĝo en la formo kaj graveco de la rilato. Eble estos neniu pri ĉiam mi finfine funebras. Eble la amikeco kiu sekvos la amrilato estos same bona aŭ pli bona por mi ol la nuna rilato. Eble ĉio estos bone. Tiu sento eble estas nur sento, sen signifo pri la estonteco. Tion mi esperas.

#personaTaglibro #ŝarĝoj #malgajeco

Pri mia sekreta podkast-koramikino, Karen Kilgariff.

Ne diru tion ĉi al iu ajn alia, sed mi havas sekretan amikinon. Estas Karen Kilgariff, de la podkastoj “My Favorite Murder” (“mia plej ŝatata murdo”) kaj “Do You Need A Ride?” (“Ĉu vi bezonas veturigo?”)

Mi ne scias kial, sed ŝia voĉo feliĉigas kaj trankviligas min. Ŝia konversacio kun ŝiaj karaj amikoj, Georgia Hardstark kaj Chris Fairbanks, ŝajnas al mi sincera kaj afabla, kaj ŝi estas inteligenta (kvankam ne intelektulo) kaj kompatema (kvankam ŝi ankaŭ estas sprita kaj sarkasma).

Ŝi estas egala en aĝo kiel mi, naskita ĉircau 1970. Do, teorie, ni povas esti amikoj aŭ eĉ gekoramikoj, sed nur image, ne efektive. Ŝia persona historio kaj karaktero ne estas tiaj, kiaj povus konsenti al miaj, nek miaj al ŝi. Ne en efektiva vivo. Mi ne estas “ŝia tipo” de viro!

Do mi ne seriozas pri la “koramikino”. Tio ne eblus. Sed... Mi ŝatas aŭskulti al ŝia voĉo; tiu komfortigas min. Mi ĉiam ĝojas kiam ajn nova podkasto ekhaveblas.

Do, tio estas mia sekreto. Silentu pri tio!

#amuzaĵo