Kial mi skribas?

Tio ĉi estas demando, kiun mi neniam ne demandis. Mi iam aŭdis, ke la homoj estas denaskaj rakontantoj. Mi ne aŭdacas nei la ideon, almenaŭ kiam estas aplikiĝata al la homoj ĝenerale.

Aliflanke, mi ne estas tial certa, ke al mi aplikiĝas. Mi ne komprenas aliajn homojn, do, kiel mi scipovus skribi aŭ rakonti pri ili? Ĉe elpensi ĝin, la rakonto ĉesas min interesi. Sed samtempe, mi ne scipovas vidi ĉian rakonton. Alivorte, mi enuas antaŭ me finas, sekve mi sentas la malbonon de ambaŭ situacioj.

Mi povus titoli tio ĉi afiŝo Ĉar ĉiu fojoj, ke mi pensas, ke mi ne havas nek celon nek kapablon, mi ŝanĝas la opinion. Sed post nelonge, la opinio reŝanĝas. Tiel daŭras la ciklo.

Kiel antaŭe, mi pensas, ke la plej grava afero estas la espero. Mi sole deziras, ke la espero estu pri konstanta kunulo.