Gevoelstemperatuur Het is vijf graden, maar de gevoelstemperatuur is min twee. Een raar idee dat een gevoel in graden is uit te drukken. Alsof iedereens gevoel dan hetzelfde is. Het is in ieder geval koud. Ik fiets voor ik echt wakker ben naar de bakker en daarna voor roomboter langs de supermarkt. Het is er een zonder mensenkassa. Ik probeer m’n handschoenen aan te houden, een overdreven efficiëntie. Een gevoelsefficiëntie. Het lukt om mijn pinpas te pakken, maar daarna moet ik op het scherm drukken. Zulk soort handschoenen heb ik niet. Het kan ook met een banaan, maar ik heb geen banaan. Ik kan er een kopen, maar zoveel prestatiedrang heb ik niet. Er is nog een optie. Ik druk snel op het woord ‘pinnen’ met m’n neus. Expres daarna pas vraag ik me af hoe vies het is. Legio mensen hebben hier met hun warme wijsvinger getouched. Bacteriën van tientallen pulken plakken er op exact dezelfde plek. Tenzij de hulp-bij-zelfkassa er pas een lapje overheen heeft gehaald. Met mijn wijsneus druk ik toch nog eens. Met de verkregen ‘korte bon’ win ik vervolgens het vertrouwen van het poortje wat met een overdreven piep open gaat.

twien