Etentje bij moeder Imagine, in villa Imaginair Zicht op C Gezamenlijk Agenda Punt 9

in...

De reis in de kleine purperen gezinsauto richting C schijf, in de kust provincie Acerië, waar moeder OImagine al jaren in een zwaar bewaakt bord woont was een stille. Imagine had haar moeder al veel niet kunnen vergeven, een paar scheidingen, wat dode haarpuntjes, een atoom splitsing, erfelijke zaken, steentjes op de lange oprit in plaats van schelpjes, en meer en meer, de afwezigheid van ma bij gebodendag was daar onlangs bij gekomen. Verse open wonden stromen het felst. Het gevolg hiervan was deze stille rit, niet echt stil want mijn bedachtzame vriendin draaide haar zelf met hulp van herinnering en digitale opslag eenheid plekifi samengestelde ingehouden woede afspeellijst. Joy Division, The Swans, The Damned, Dinosaur Jr, Emmylou Harris (geen familie van Kylie), Neil Young, Skullflower, Barkmarket en Pain Teens e.v.a. woedende lui, afgewisseld met donkere Acid House en Drum & Bass, dat moest er van mij bij. Anders wordt zo'n lijst emotioneel te eenkennig.

Ze had waarschijnlijk beter de vrolijke zonnige zomer daglijst kunnen kiezen dan kon de wrijving tussen stemmingen voor de betere opwinding zorgen. Dit was zo'n niet sexy stilte, dit was slap en droog samen op weg naar de villa zicht op (imaginaire) C. Dit was totaal niet opwindend zelfs met glijmiddel kreeg ik er nog geen speld tussen, als ik zelf op dat gebied nog iets zou willen doen. Er was daar bij mij echter ook niks verheffends. Ik kon er amper aan denken, en dat is het nare effect van spanning via spanning op mijn anders zo viriele gedachten en zinnen. Ik was een slap doetje in aanwezigheid van zoveel aanwezige en mogelijk opkomende wrevel, pinnig gedrag en gevechtshandelingen met scharen als bekken. Ik had last van verwachtingen in de minne kant van mijn lijf overwegend residerend in het centraal gevestigde brein.

We reden, Ian zong, I've seen the tears in their eyes, Emmylou en Neil, Meet me at the wrecking ball, wrecking ballsss, Lou B., Why! Why, don't you like me, Beck, I'm a loser baby, why don't you kill me, Thom, You and whose army, en tussendoor stampten rappe beats, opgevuld met slogans, Do it, Strictly social, door dat felle ritme reed Imagine iets sneller naar Schijf aan C.

We kwamen met opzet (te) laat, aangezien de chauffeur het familie bezoek zo kort mogelijk wou houden, reden stukjes om, dronken koffie to not go onderweg, ze remde zelfs voor oranje. 'Wij remmen ook voor Oranje' staat niet op onze auto. Dat zou ik ook moeilijk kunnen verdragen, ik doe niks voor Oranje, het is al erg genoeg dat ik weet dat ze er zijn en er mensen zijn die voor ze vlaggen. Zo'n vaandel uitsteken terwijl ze niet eens voor zichzelf vlaggen, of diezelfde lieden gaan twee keer drie kwartier plus pauze kijken naar een veld met 22 schop arbeiders en de daar omheen werkende mensen, dat gaat andersom zeker niet gebeuren, niemand tuurt naar u in u kantoor of hal. U mag ook niet speechen bij de Smegmååns volksomroep vanuit u belasting paradijs paleis, bezit geen paleis, niet eens een microfoon, en zelfs al bent u een beetje dom dan nog zou Maxima u niet zien staan, nee hoor. Maar blijf die vlag er in steken, en daar en dan met de wind mee wapperen aan die stevige wit geverfde paal met rode knop aan 't topje.

aan...

Ja, je moet toch wat denken als praten niet kan. Het ritje leek uren te duren, ieder uur uitgerekt met 15 minuten blessure tijd, drinkpauze, driftige opstandjes van luttele seconden, een minderheid maar wel van invloed op het verloop van de uren. We kwamen slecht en wel aan bij de eerste poort, te laat dus. Reden met flitsende, jengelende gezinsauto over de met stenen dik belegde oprit naar de tweede openstaande usb poort langs de niet op en omkijkende bewaking, daar doemde op de nauwe entree van de villa zicht op C. Een behoorlijk lange oprit, wagen in het parkeer park parkeren, en dan wandelend door de volgende beschermde poort, inloggen bij de balie, gød0Imagin€@101, tunnel door, en de trap op naar het grote screensaver huis gezeteld op het standby beeldscherm.

OI...

Een tune kondigde ons aan, het was een klassieke, dus klonk het mij niet bekend in de oren, vaak ook wel maar dan weet ik niet welk label bij het plaatje hoort. Een bediende opende de villa deur, een muizig type, muizig haar, muizig koppie, muizig van aard, beetje springerig van karakter en zeer bewust van zijn belangrijke rol in dit huis. Na nog 2 hallen, 2 kamers, 1 trap en 5 deuren kwamen we aan bij de eerste ontmoeting en pronkkamer, daar zat madam OImagine haar tijd te verdoen als ze niks om handelen had. Geen aandeel ergens in iets kon aan of afschaffen, niet ergens wou ingrijpen met haar nijvere investering, of in haar bedrijf wou laten investeren. Net als mijn Imagine een liefhebber van dergelijke interactie, veel inter nationale contacten en zo. Alleen was alles wat OImagine deed in het belang van de zaak. Haar bedrijf in alles wat op een moment een moment verkoopt, weinig tot niks zelf met eigen vieze handen gemaakt haar hele Uiteraardse leven lang wel overal aan de vieze vingers van anderen verdienen, mams was gek op deze eeuw, de beste tot nu toe noemde ze het. Veel makkelijker iets te bereiken voor een vrouw, al was zo iets wel altijd eerder door de Heren bedacht maar zij was gek op die Heren, eerde deze, de oprichters, stichters, ondernemers, bedenkers, opvullers, bezitters, zenders en alle instituten deze lieden behulpzaam. Dat gedoe is een heikel punt in mijn relatie met OImagine. De Heren die zei zo fanatiek blijft eren hebben van de aarde een (plastic) potje gemaakt.

Ons bestaan is vernietigend voor alles inclusief ons. De heren kappen hele oerwouden voor de Heren, oorlogen voeren de Heren met mensenvlees, drugs verkopen ze, de ene legaal de andere niet, en wetten daartussen voor het verschil, IT maken ze zodat u en ik online elkaars leven delen voor het inkomen van Heren, en zoveel van al die zooi gemaakt in dienst van de bescherming van de Heren, onophoudelijk en totalitair. Niet mijn type. Je wordt in hun rotzooi geboren en gaat er in en aan dood. Dat punt werd fanatiek weggelachen, de moeite van ruzie niet eens waard.

Imagine's moekes huishouding werd gerund door outsourcing. Bedienden met tools en skills, moeder zelf zat vele tergend lange uren per dag in een kantoor cockpit, achter vele schermen en met iedere dag een uur pitch poes vermaak in tv stijl. Iemand deed zijn of haar best om ma voor een idee, product te porren en poken, haar driftend handelsvuur zonodig op te stoken. Het was op zich niet erg moeilijk, want kansloze ondernemers kwamen niet door de voor selecties, de poesjes moesten vooral nerveus worden voor het vervolg. Ma nam weinig risico, zeker in vergekijking met de frisse handelaars optredend voor haar wispelturige neusje. Zij ging er nooit op achteruit, meestal financieel flink op vooruit. De anderen konden alles verliezen ook al was hun onderneming en product succesvol. Het was wreed maar het spel werd zo gespeeld dat OImagine zaken moeder nooit zichtbaar en hoorbaar verantwoordelijk was, ook al was ze de enige ware dader. Er zaten altijd minstens drie dikdoende buffers tussen. Dit was belangrijk anders zou de pitch kwaliteit in huize C achteruit hollen, de afvallers moesten dan opdraven. Het aller vervelendste aan haar soort mensen, groot ... bezitters is dat ze in een oorlog op beide partijen inzetten en dus altijd winnen terwijl aan het front de vechtersbazen sterven bij de vleet. Imagine's moeder was natuurlijk oud geld, als je 1000 jaar gezond leeft staat er heel wat op de rekening. Wie wat bewaard heeft wat en vooral in deze tijd gaat zo'n antieke vlieger hoog op, op aanbod. En in al die eeuwen loofde ze de Heren, stap voor stap hadden ze de huidige samenleving mogelijk gemaakt. Oorlog voor oorlog, schot na schot, wet na wet, klompje na klompje, regel aan regel, en woord voor woord. Een prestatie vond ma, een misdaad zeggen wij.

bek up...

De bedienden in villa C kwamen van heinde en verre. Het was net Men in Black. Voor de oprit bij het hek stonden de knipperende agenten nog zichtbaar eenmaal binnen werden deze taken uitgevoerd door onzichtbare mannen, letterlijk. Geronseld tijdens een oude vergeten strijd tussen Venus en de onzichtbare planeet Schimmel, vol schimmige mensen, die Venus ooit iets hadden aangedaan en daarna billenkoek kregen. De keuken werd slechts door twee personen gerund, twee wezens met elk 12 armen, twee koppig, vijf tongen per hoofd, en slechts twee benen. Hun enigste minpuntje betreffende efficiëntie. De reusachtige tuin in handen van herders en een vracht aan zeer uitheemse dieren, allemaal op elkaar afgesteld zodat de tuin draaide als een perfect werkend eco systeem.

U denkt misschien waar blijven Imagine en OImagine in dit hele etentje opgezet door en voor hun, tja, ze ontlopen elkaar en mij ook. Na de kille ontvangst in de pronk unit ging we tot het eten ieder ons weegs, op zoek naar de eigen ruimte in de villa zicht op C. Ik bracht hier meer tijd alleen door dan een levensgevaarlijke gevangene in een isolement cel. Een familiair etentje als straf voor onschuld. Iedere maand gaat het weer zo, toch blijft ma haar uitnodigen en wij ja zeggen. Zoals ik zei een innige maar lekke familie band tussen Imagine en OImagine. Als logboek verteller ben je ook maar afhankelijk van de zichtbare drukte gemaakt door de personen in je verhaal en als die zich onttrekken aan je verbeelding dan komen ze in hun eigen vertelling niet voor.

eet...

En dan de reddende bel, lekker eten. Imagine staat opeens bij de deur van mijn verkozen vertrek, de kamer ter ere van familie, het maken van. De toorn des nutteloze Heren af te lezen van haar gezicht, schouders, rug.. de houding dus. In zelf gezochte uitzondering is woede gaan woekeren, wat dat betreft lijkt ze op haar moeder. Bezit ze één ding of talent dan moet dat meer worden, meer bedrijven, grond, personeel, computers, wagens, kantoren, en emoties dus ook. Gemengde emoties zou ik hun aanbevelen, van alles wat en zo weinig mogelijk, anders schrapen ze alles van één emotie, woede, blijdschap bij elkaar. Dan zijn ze emotioneel dus heel erg één, enorm gigantisch blij of formidabel razend. 'Schiet op Aard, we kunnen dit eten deze keer in een uur verslinden, jij praat moeder naar de mond en ik kijk naar buiten het duister in, met hier en daar een lichtgevende paal des Heren'. 'Gezellig' zei ik. 'Ik heb moeder zo net nog even van dichtbij gezien en ze had de symptomen van goud gele koorts dus ze zal enkel praten over zaken, haar schild tegen de aardse wereld', ratelde Imagine door 'Waarom moet ik toch altijd mee naar je van bezit bezeten ma, in haar leven ben ik slechts een fractie van verloren tijd, ze was al compleet af ver voor mijn stamboom wortelde', sprak ik geaggiteerd, honger zorgt bij mij voor nijd en overdreven zeuren. 'Kom jij, we moeten naar de kleine knusse eetzaal partitie in de vijfde binnentuin' zei ze bits. Mijn humeur klaarde door die mededeling vlot op, dat was de binnentuin met de goed gevulde vijver vol kikkers, vissen, zang en watervogels en twee muzikale nimfen, mijn treurige dag maakte een sprongetje voorwaarts. Imagine wou iets zeggen over mijn verbeterde humeur maar slikte haar vast zeer bittere woorden in. Misschien een vaag besef van mijn onschuld in deze moeder dochter vete.

Ik liep snel naar de vijfde partitie maar mijn vriendin niet. Het eten ging ze snel naar binnen proppen, zo kort als mogelijk lijden aan de gezellige tijd samen om tafel. Dit ging als vanouds, hun contact verliep al eeuwen op deze nukkige manier. De meeste kamer partities in deze villa kan ik zonder hulp van Imagine niet vinden, maar deze vijfde wel. Blindelings, ik volg gewoon het gezang van de sirenen. Hopelijk zijn de nimfen weer blij om mij te zien, heb ik toch twee personen vrolijk gemaakt. De deur stond open, gezang, gekwaak, gesnater, getweet en plonzende geluidjes van opspringende vissen, heel knus, voor het nodige contrast een humeurige donderwolk en een koortsachtig ratelende hysterica, die iedere zin eerst moet omzetten uit het zakelijks, ze kon zich amper concentreren, de junkie ondernemer zwelt op onder haar mama huid. Niet te stoppen handelingen.

Villa zicht op C kent vele kamers, OImagine noemt ze kamer partities, ze heeft ze zelf op deze locatie laten ontwikkelen in ruil voor door anderen ergens anders voor eerder betaalde diensten, haar verdiende loon dus. Kamers betaald door import export, maatregelen handel, spiegel schijfjes, beads, hendels & knopjes, schotels & kopjes, dubbelzijdig plakband en zo voorts. Deze vijfde partitiekamer neemt vooral door de indoortuin met vijver flora en faunen heel veel villa ruimte in, dit is allemaal gemaakt voor het effect op onze hersenen via de ogen en oren. Het zal de makers veel zetel en scherm tijd hebben gekost om deze virtuele kamer te ontwikkelen en installeren in deze villa met zicht op C, Olmagine kost het slechts geld en amper tijd. Eenmaal daar was het zeker een aanwinst, de moeite van een kaak malende verpozing waard.

De eerste kamer bediende was een toy boy, met de trekdraad zichtbaar hangend uit zijn nek, en een opwindsleutel in de rug voor bediening van het toy deel van de boy, deze machinale seks slaaf bracht ons naar een kleine vierkante eettafel in het midden van de kamer. OImagine zat er al, ze was druk bezig met tikken op een tablet, nogmaals begroeten zou haar misschien geld kosten en dat liet ze dus achterwege. De tafel bediende nam het over van de speelgoed jongen, deze bedienende tafelheer was één van de vele onzichtbare krachten.   Stoelen schoven vanzelf naar achteren, nodigden ons uit om weer te zetelen, het lijkt soms wel alsof we op deze wereld alleen nog maar zitten en kijken, luisteren, tikken en praten, hooguit staan we op om elders iets te doen wat zitten voor jezelf of de ander makkelijker en of mogelijk maakt, materie en excuses daarvoor. Voor synchroniteit was de ruimte voor de lege stoel ook gevuld met borden en bestek, dat stond netter. Het was ook een manier om je overschot aan kostbaar bezit te showen. Zoals sommige mensen een pand jaren leeg laten staan. Mamagine zou dit ook doen in andere ruimtes aan grotere tafels, als we waren gaan eten in de vergader partitiekamer met 25 zetels en zicht op gouden bergen dan zou iedere lege plek eveneens gedekt zijn.

De vijfde ruimte groots opgezet, de tafel klein, het zou mooi en intiem zijn in ander gezelschap, met een paar mensen die elkaar konden luchten en zien. Nu leverde het nog meer spanning op in onze al strak getrokken lichamen, spieren trokken de kop naar de nek van nek naar rug van rug naar de billen die naar elkaar de tenen naar de voeten de voeten naar de kuiten de kuiten naar de knieën de knieën naar de dijen en vandaar weer op naar de reete strak zittende billen op het zachte kussen in de lekkere eetstoel. Gelukkig was ik zo neergezet dat ik vol zicht had op de twee wulpse nimfen op het grote lelieblad. Het paar was daar heel ontspannen bezig met het stemmen van hun instrumenten top loos in het amper broekje. Hun vocale bereik vooral op mij gericht, de twee dames blijkbaar immuun voor de bekoringen van deze zucht gevooisde sirenen.

OImagine zei weinig tot niks herkenbaars 'dividend in de tent, rente op de lente, op de pap met krente, de Sint krijgt geen cent' het Sint rijm thema was opzich wel aangenaam. Het feest inmiddels net als alle andere feestjes een fijn gezellig huiselijk koop feestje, nu ook nog in combinatie met zwarte vrijdag, hoeveel meer wil een mens nog meer. Het Sint Michelin feest eerst met pijn en moeite overgewaaid vanuit zuidelijk Smegmå naar hier en meteen gehacked door de gulle lagere en hoge middenstand, laat de kinderen tot mij kopen, o edele super Heren. Gezellig en zo sociaal en veilig het gemeenschappelijke van deur naar deur kennis maken met andere jonge bewoners met ouders vervangen met een geld stroom voor de kinder zieltjes richting super huge kneiter flink hal schuifdeur en poortjes, Smegmåånser kan het niet.

Ik keek smullend naar de lonkende sirenes. Ze zaten half naakt in de vijver op dat grote groene blad tokkelend op ukelele en banjo, zongen een medley van lustige lok liedjes. Een man in de nabijheid maakt ze behoorlijk wild en onstuimig. Het lelieblad schommelde als een bootje vol toeristen in Giethoorn. Ik had moeite om me op het tafelgezelschap en eten te concentreren. Olmagine sprak nog steeds half zakelijks en te vaak op rijm, als ik er een touw aan vast kon knopen dan werd het iedere keer een strop. Een klote opmerking over mij, Imagine en ons samen. Telkens weer stel ik voor we op pad gaan dezelfde vraag 'Je moeder wil jou niet zien, jij je moeder niet, waarom blijft ze ons uitnodigen en waarom zeggen wij niet nee?? (de nimfen bleven in mijn antwoord buiten beschouwing). Van beide partijen nooit een antwoord gekregen op deze ter zake doende vraag.

Het eten was ook wel een reden voor komen, het was zelfs goed genoeg om mij op afstand te houden van de hongerige monden van de zucht nimfen. Imagine hielp ook een beetje door haar langzaam tegen mijn been omhoog wrijvende voet en dan de trap in mijn inmiddels geactiveerde zak met inhoud, waardoor ik mij van schrik en pijn bijna verslikte in een weke crouton. 'Slaap zacht, Aandeeloverdracht Goede heilige rijk slapende nacht, naar de eeuwige winst jacht, waar de rente hemel wacht' zei OImagine. 'Ja precies net wat ik dacht' zei ik, haar naar de rijmende mond pratend. Tevreden over mijn inbreng keek ik naar het donderwolkje, een schichtige blik kon ik maar net ontwijken. De nimfen zagen hun kans schoon en tokkelden een nieuw lokliedje, een banjo ukelele versie van Blue Hotel. Ik wierp me wederom op het eten, de zesde gang van zeven, gebakken cantarellen aan een spies in een heerlijk sausje. Ik bleef maar aanvallen op het weerloze eten, na mij duidelijk de zwakste schakel aan tafel.

Het etentje ging voorbij zonder een zinnig relationeel woord tussen ma en dochter, niks was uitgewisseld, enkel stilte en onverholen woede. De optredende nimfen en het eten waren het enigste hoogtepunt voor op de terugweg. Ik kreeg de nieuwe cd cadeau van de nimfen, waarschijnlijk was het de bedoeling dat ik het gesigneerde schijfje zelf zou ophalen maar nog voor ik de zetel en mijn billen kon scheiden greep een onzichtbare hand de cd uit de tere vraatzuchtige handjes van de beteuterd kijkende nimfen. Een uur lang naar je vette beloning kijken en dan dat. De getekende spiegel schijf nam ik niet minder gretig aan uit handen van een onzichtbare agent, stuurde de artiesten kusjes als dank via mijn handjes. 'Voor een lekkere knul' stond er op, gesigneerd door Euvraat en Hæpie, zucht nimfen duo. Ik gaf er een kusje op en zwaaide dankbaar naar het zeer pissig kijkende duo.

uit...

Goed, aan alle stukjes komt ergens een eind, we moesten ogenblikkelijk gaan, de maximum tijd waarin Imagine en OImagine elkaar konden verdragen was bereikt. We gingen, de kikkers kwaakten, vogels floten, sommige snaterden, visjes plonsten en twee nimfen vertelden elkaar flink de waarheid 'Stem je Ukelele beter bitch' 'Jij kreng, je hebt het einde van Last Christmas verkloot, alweer' 'Jij wil dat klote nummer iedere keer spelen, stom wijf!!!' Hopelijk zou door dit optreden het duo niet breken ten gevolge van creatieve meningsverschillen.

We lieten moeder OImagine achter met haar koortsachtig rijmende zaken, de alsmaar groeiende en bloeiende potentie, zin in centen, ondernemende lusten, aftrekkende lasten, stijgende koers en wat dan ook. Ik deed nog mijn best om voor bijna schoonmoeke zichtbaar te vertrekken uit deze fijne indoor tuinkamer, partitie vijf, maar ik zwaaide naar iemand die net als mijn Imagine niet aanwezig was bij het eigen etentje, naar lucht dus. We hadden daar het gehele etentje snel kanend samen eenzaam en alleen gezeten op zachte zetels, indien noodzakelijk beschermd en uit elkaar gehouden door waakzame onzichtbare Schimmige mannen om ons heen.

af...

Op de terugweg in de flitsend kleine purperen gezinswagen was Imagine rap op weg naar vrolijk en halverwege had ze die destinatie bereikt. Weer een pijnlijke beproeving doorstaan. Op de auto mediaset zuchten de nimfen over lust en liefde, daarvoor was ik natuurlijk allang in de stemming, het combo had immers het hele optreden lang de juiste korte en langere snaren geraakt. Imagine ging na het bereiken van bestemming vrolijk ook door naar deze afstelling, als significant bewijs voor deze stelling streelde haar hand mijn bovenbeen tot ze over twee versnellingspoken kon beschikken.