Heel lang en verslapen.

Ik werd wakker in de vrije natuur en daar was ik niet gaan liggen. Gisteravond lag ik in mijn slaapkamer op bed met alle gadgets en kleren binnen handbereik. Nu lag ik op bed in een bos met alleen een telefoon, matras en dekbed. Het was nog maar half zes en bitterkoud, het koudste punt van de nacht en als je slaapt in de vrije natuur is dat het moment om wakker te worden. Met mooi zomerweer is het rond zonsopgang in het najaar en op kille dagen is het koudste punt ideaal. Mijn kleren waren niet mee gegaan het bos in, ik had dus niks alleen mijn dekbed hoes en die sloeg ik om mij heen. Ik zag er uit als een IKEA monnik. Heel sober en eerlijk Scandinavisch. Jammer genoeg had ik de catalogus niet bij me dan had ik zendelingswerk kunnen doen voor die Zweedse meubel gigant. Ik keek op mijn telefoon op zoek naar waar ik was maar kreeg bitter weinig informatie. Ik was niet eens binnen Google bereik, hoe ver had ik me wel niet verslapen?

Het was inmiddels zeven uur. Op dit moment zouden de eerste mensen op kantoor aanwezig zijn en kon ik mijn Baas bellen, hopelijk kwam dit geloofwaardig over maar ik had zo mijn twijfels als iemand mij zou bellen en zou zeggen 'Ja eh ik kan niet komen ik ben wakker geworden in een groot donker bos en zo' dan zou ik niet geneigd zijn om dit verhaal te geloven. Mijn Baas kent mij echter langer dan vandaag en weet dat ik als gewone man voldoe maar allemaal ongewone dingen mee moet maken. Dit jaar ben ik al een paar keer ontvoerd door ruimtewezens, overvallen door ontaarde seks monniken, door drie oude vrouwtjes in elkaar getimmerd, onterecht dood verklaard, gearresteerd op verdenking van grootschalige belasting ontduiking (terwijl ik werk met behoud van uitkering!), drie keer vastgezeten in een lift, vijf keer aangereden door verschillende voertuigen; een scootmobiel, pizza fiets, elektrische auto, twee dames met rollators, en door een paard met wagen (ja inderdaad eerst door het paard en daarna door de wagen). Dit valt dus niet heel erg uit de toon.

Ik _ Goedemorgen Miranda kun je me doorverbinden met de chef ik moet helaas melden dat ik een beetje later kom. Nee niks ernstigs of zo, het is een beetje raar. Ik leg het later wel uit. .. Baas – Ja hallo Ronald met je Baas waarom bel je zo vroeg? Ik _ Nou Baas het is zo ik heb me verslapen. Baas – Hoe bedoel je verslapen het is kwart over zeven en je klinkt wakker en fris. Ik _ Ik ben ook al een poos wakker en zeer zeker fris. Verslapen is niet meer wat het geweest is. Baas – Ga je nog iets uitleggen? Ik _ Eh ja ten eerste ben ik niet thuis, ik werd wakker in mijn bed maar in een onbekend guur en nat bos. Baas – Een bos?! Ik _ Precies ik heb me fysiek ver weg geslapen en ben niet voorbij mijn tijd van opstaan geslapen. Ik moet wel ver zijn want waar ik woon is het dichtstbijzijnde bos 80 kilometer verderop. Dit is ook nog een serieus bos met grote bomen en behoorlijk levensecht, vochtig en donker. Baas – Weet je zeker dat je wakker bent? Ik _ Ja en ik vernikkel van de kou, ik heb niks aan, mijn kleren zijn niet mee verslapen. Ik loop met mijn dekbed hoes om door dit donkere woud. Baas – Lullig. Ik _ Nou ja zeg dat wel. Ik weet niet eens waar ik ben, maps geeft geen route aan. Baas – Maps geeft in Nederland altijd een route aan, hoe ver ben je wel niet verslapen?! Ik _ Dat weet ik toch niet. Ik kom al twee uur niemand tegen, volgens mij loop ik rondjes. Baas – Nou ik noteer dat je vandaag niet voor twaalf uur aanwezig bent en wens je veel succes met het vinden van de weg terug naar werk en woning. Ik moet koffie drinken en dingetjes doen aan de computer en zo, je mist alweer niks. Ik _ Ik mis van alles maar werk mis ik toch niet echt, nee daar wil ik eerlijk in zijn. Tot later.

Drie kwartier later kwam ik eindelijk een mens tegen. Ik sprak hem aan in het Nederlands maar hij keek me vol onbegrip aan. Engels bracht me iets verder daarmee kon ik iets teweeg brengen in zijn hersenen, Hij begreep het woord lost maar over slept was een brug te ver. De man zei iets en ik vroeg hem dat te herhalen in de telefoon. Jij böjde sig i Zweden. Var måste je till? ofzo iets. Ik was dus in Zweden en hij vroeg waar ik naar toe moest. 'Naar Nederland en het werk.. ik heb me verslapen' zei ik tegen de man en tegelijk in de telefoon. 'Jag måste till Nederland och arbetet.. Jag försov mig, zei de telefoon tegen de man. De man keek vol begrip, het leek zelfs alsof het hem helemaal niet verbaasde.

De Zweed wenkte me om mee te komen. Ik liep gedwee achter de man aan in mijn IKEA dekbed hoes na een half uur kwamen we aan bij zijn huis. Hier woonde hij samen met zijn vrouw die me meteen voorzag van een warme kop thee. Haar man regelde wat kleren voor mij, daarna liep hij naar de telefoon en begon aan een druk overleg. De vrouw sprak goed Engels haar naam was Birå en haar man was dus Sven, ze zeiden dat ze ongeveer drie keer per maand mensen zoals mij opvisten uit het bos, meestal in Pyjama maar zelden in een IKEA dekbed hoes.

Het bos was een soort wonderlijke magneet voor slapende mensen overal op de wereld. Dit begon 6 jaar geleden, en inmiddels door het toenemende aantal verslapers in dit Zweedse park wordt aan lokale inwoners gevraagd om dwalende uitgeslapen buitenlanders in het woud alle mogelijke hulp te bieden. De Zweedse overheid heeft al van alles geprobeerd om het geheim van het bos te achterhalen maar tevergeefs. Het enige mogelijke is om verslapen slachtoffers zo snel mogelijk terug naar huis en haard te sturen.

Sven was nu bezig met overleggen met de afdeling import en verslapen Europeanen van de gemeente Dalarna, die zouden dan vervoer regelen terug naar Nederland. Birå gaf me wat verse kleren, het was weliswaar nachtkleding maar volgens haar was dat makkelijker voor de gemeentelijke regelingen, minder vragen, en ze adviseerde mij om niet te veel vragen te stellen en weinig antwoorden te geven op vragen. Zweden is weliswaar aardig gastvrij maar ook hier worden praatgrage nieuwsgierige aagjes niet erg gewaardeerd. Doen alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat je wakker bent geworden in een Zweeds bos zonder dat je weet waarom is het makkelijkste voor iedereen.

Ik verzekerde mevrouw Birå dat dit voor mij niet eens een echt bijzondere happening is, ik heb dit jaar al veel vreemdere dingen meegemaakt. Hier keek ze wel van op al had ze wel gezien dat ik in tegenstelling tot alle andere in het bos ontwaakte mensen niet in de bekende staat van paniek verkeerde. Ze was verrast toen ik vertelde dat ik eerst mijn werk had gebeld en niet de hulp diensten van Nederland of op dat noodknopje had gedrukt van de telefoon. Ik had haar wel willen uitleggen van de buitenaardse wezen, de ongelukken, de vergissingen en alle tegenslag die ik iedere normale week moet verwerken maar ik was een beetje moe en de Engels taal niet goed genoeg meester voor dit soort complexe uitwisselingen van informatie en moeilijke verhalen. In plaats daarvan dronk ik zwijgend mijn tweede kopje jasmijn thee. Een beetje ongemakkelijk in mijn nieuwe krappe blauw gele pyjama met edelhertjes en vosjes die slaapmutsjes dragen en op de borst het logo van het natuurpark waarin ik vanochtend was ontwaakt.

Sven kwam binnen en gaf een duim omhoog. Straks zou een wagen van de gemeente mij komen halen en ik met een begeleider met de trein naar Gotenburg gaan en vandaar met het vliegtuig terug naar Nederland vliegen. Hierop schudde ik mijn hoofd, ik zei dat ik nooit vloog en dat ook nu niet ging doen. Sven moest deze schokkende informatie even verwerken. Ik begon met veel kunst en weinig vliegwerk te vertellen over vliegen en alle ellende die dit veroorzaakt heeft en nog gaat veroorzaken. Uiteindelijk belde Sven maar weer met de afdeling verslapen en import. Na een kwartier werd het plan niet veel anders tot aan Gotenburg maar vanaf daar ging ik met de trein terug naar huis.

De regering van Zweden zou mijn tickets betalen allemaal mogelijk gemaakt door Europese subsidie omdat de verslapen mensen overal uit Europa komen hebben ze daar in Brussel een speciaal noodfonds opgericht. In de hoofdstad kreeg ik nieuwe kleren en mijn bed met toebehoren zou later worden opgestuurd met internationale post. De firma IKEA zou mij maar liefst twee nieuwe dekbedhoezen schenken en een cadeaubon ter waarde van 100 € omdat ik toestemming had gegeven om de door Sven genomen foto van mij heel alleen in het woeste bos met enkel die Zweedse dekbed overtrek te gebruiken voor reclame doeleinden. Ik ben niet helemaal wars van alle beïnvloeding en vleierij en na zo'n koel avontuur verdien ik wel een extraatje. Ik moet ook een nieuw cd kastje.

Na tien minuten stond het robuuste gemeentelijke legervoertuig voor de deur. Ik nam afscheid van Birå en Sven en reed met Alkan naar het station van Falun en vandaar met Ebba naar Gotenburg. Daar lag alles klaar voor de terugreis naar Zuidhorn, inclusief betere kleren, die pyjama was echt niet ideaal, trok iets teveel aandacht, en alvast een degelijk en strak ontworpen Scandinavische dekbedhoes, de andere mocht ik zelf ontwerpen. Ik had in alle wijsheid en in overleg met de gigant en onderweg met Alkan, later Ebba besloten er een merch product van te maken voor mijn dagelijkse weblog zodat ik voortaan mijn stukjes ook kan laten lezen op een dekbedhoes, misschien zelfs een Zweedse vertaling op de ene kant of aan de binnenkant of zo. Mijn andere gebruikte dekbedhoes had ik afgestaan aan het kleine museum in Dalarna 'Het museum der Europeaanse verslapen inwoners'.

Het was al laat voor ik terug kon reizen naar Nederland. Ik kon alleen met de nachttrein terug naar Nederland, Ebba liet mij om de tijd te doden de vele hoogtepunten zien van het winkelhart rondom het hoofdstedelijk centraal station. Dankzij de extra Europese steun kon ik zelfs wat kopen, ik had natuurlijk niks bij de hand behalve de telefoon maar die was bijna leeg, alle andere spullen lagen thuis. Niet dat ik anders zo veel kon kopen zo goedkoop is Zweden niet. Gelukkig maar dat ik niet in Noorwegen was gestrand, dat zou pas duur worden voor de Europese gemeenschap. Uiteindelijk om 10 uur 's avonds kon ik met de trein terug naar mijn bekende wereld. Veel meer valt er niet te vertellen want ik zit nu in die trein en dus zeg ik maar weer...

Welterusten