Lastige Gevallen in de Rede

Oppassen Imagines 3 kinderen, uit haar derde huwelijk. Gezamenlijk Agenda Punt 4

Voorbereiding

De dagen voor Imagines kinderen uit haar derde huwelijk, gelukkig haar enige huwelijk op aarde, de rest in andere dimensies en op andere planeten, hier op bezoek kwamen lag ik heel vaak en lang op bed. Ik was niet ziek maar spaarde mijn oer krachten, onmenselijke krachten, niet dat ik een hekel heb aan kinderen of zo, en andersom ook niet, niet altijd, hangt er vanaf wat ik heb gedaan of zij denken wat ik doe. Kinderen zijn nou eenmaal energieker dan planten, zelfs als Imagine. Deze drie bloedjes overleven meestal 90% van de tijd bij hun pappa, Bananaman. Ja, voor mij was er Bananaman. Ik kan er nu niks meer aan doen. Het was een vruchtbaar huwelijk, maar ja, met zo'n man kan je niet anders verwachten. Imagine heeft met hem drie andere Imaginaire heldhaftige Banaantjes op de wereld gezet, het zij zo.

De namen zijn, ik moest dit uit mijn hoofd leren, de oudste heet Piet Sang, inmiddels 13 jaren jong en dus bijna rijp. De tussenin banaan heet natuurlijk Malcolm (in the middle) en de jongste telg Bananabelle, een zeer energiek meisje van 9. Die laatste naam blijft tenminste hangen. Ik ben na opstaan bezig geweest met plannen uitvoeren, in de agenda zetten is heel eenvoudig maar die dingen regelen dat valt niet mee. Het is voor een man zonder ukkies vreemd om opeens de wereld van het kindvermaak te moeten betreden. Mijn niet echtgenoot Imagine was deze dagen voortdurend bovenop de hort, werken bij een onderwijs centrum voor moeilijk aflerende ouderen, en bezig met haar nog te publiceren novelle, de bijbehorende literaire promotie. Daar had ik dus wat dit betreft helemaal niks aan.

Ik moest zelf op zoek naar de Bios en het Combi alles in één park, dieren en pret. Waarom ze van hun moeder niet gewoon kabeltelevisie bij de buren Peper en Zout mochten kijken weet ik niet, zo moeilijk is dat stel niet. Ze gaan heel goed om met hun Geraniums en maken zelfs het speelgoed grondig schoon met de daarvoor bestemde middelen. Kinder Bios films in mijn tijd waren toch iets anders dan nu, ik verwacht Frank en Frey, De Reddertjes, Aristocats, Mary Poppers en dergelijke Disney Klassiekers, al kijk ik liever naar de iets modernere, eh ja, ik ben een groot kind, dat weet ik heus wel. Hier thuis kijken we volwassen films en disney, pixar en dergelijke animatie, vinden wij geen probleem, maar wij mogen dat. We voldoen aan de wet volwassen films, 18 plus kijken. Kinderen mogen niks. Vandaar waarschijnlijk dat de kinderfilms in filmhuis Pastei bol staan van geweld, monsters en humor waarvoor ik me niet hoef te schamen. Het was een meevaller dat Bananabelle al 9 is en niet 8. De keuze is dan meteen omgekeerd, dan is het knuffelen tot je een ons weegt. De geschetste opvoedkundige lijn tussen geweldloos en geweld zit bij 8 jaar.

Ik kon kiezen uit Drakendoder 666 ; Het razend, ziedend smeulend vuur, K3.3 Breezersletjes op toer, Maden in China (made in USA met subsidie uit Europa), vleesetende muggenlarven veroveren de wereld, Sul de Zombieseksueel op cruise vakantie en de laatste De Vrede, een film op zee, die koos ik, dat leek me wel oké. Als Pirates of the Carribean liefhebber dacht ik dat dit ook zoiets zou zijn. De kids voorstelling begon pas om 9 uur 's avonds, alle eerdere tijdstippen waren uitverkocht. Vast veel ouders die hun kinderen meenamen naar deze spannende kinderfilm. Dat was dan dat, vervoer regelde Imagine maar, ze zou hopelijk meegaan naar de Pastei Kinderbios als hun en ook mijn begeleidster, het zijn tenslotte dankzij haar eitjes en Bananaman zijn zaadjes eigengemaakte mini banaantjes.

Dat andere zoeken leek een ingewikkelder keuze dan het was, er bleek in ons land nog maar één alles in één park te bestaan. Het Apenbeul, inmiddels overgenomen door Sjaak Inc. Hier heb je dieren en machine pret in een groot park, Sjaaks Grote Geluk Dieren en Pretpark was de nieuwe naam van Het Apenbeul. Gevestigd op het terrein van een oude, 15 jaar geleden ter ziele gegane chemische fabriek. Je mag er vanuit gaan dat alles goed gesaneerd is, toch. De tickets online bestellen was een ramp, bellen was simpeler. Je hebt dan namelijk iemand aan de lijn die niks anders dan dat met tickets doet, dat kon ik niet maar dankzij de telefoon wel, soms wel, ik geef toe vaak is probleem oplossend bellen zo eenvoudig niet maar in dit geval wel.

Hoe zou dat gegaan zijn bij bedrijven toen ze ontdekten dat mensen aan de telefoon direct geholpen konden worden, later met de mail nog een keer. Wat moesten ze allemaal doen om te zorgen dat dit niet meer kon. Nou zei probleem bedenker x, we moeten een menu instellen voor al die mensen zodat ze een nummer moeten toetsen, na het toetsen, 'Toetsen' zei men toen? De man spoelde vooruit in de tijd, en zodra iedereen met de toets telefoon kon bellen, onder andere dan... Nou nu dan zei bedenker x wederom, we moeten en dus gaan we een menu bedenken, we hebben al een antwoord apparaat, dat is op zich al iets, maar mensen hebben daardoor het idee dat ze niet worden geholpen, nu denken ze dat ze straks worden geholpen. Dat lost voor ons vaak al veel problemen op, Mailen moeten we gaan regelen via een contact formulier, zei probleem maker y, daar nog voor een verwijzing naar een verwijzing, en dan komen ze heel misschien uit bij dat ene formulier, we brengen daar beperkingen in aan, en ook rare menu opties, en altijd en overal de optie groot blinkend en knipperend, voor de onrustige onbevredigde klant om ons dure niet hulpvaardige hulpnummer menu te bellen. Dat contactformulier is een html teken vakje met beperking op aantal tekens, zeer onoverzichtelijk. Voor andere problemen zei denker s, liggen we er ook vaak uit, van het wijde net, of kunnen niet binnen 3 dagen reageren omdat het druk, heel druk is, ja, nou en dit is nog maar het begin. Vervolgens, zegt denker z, nemen we mensen aan zonder enige binding met ons bedrijf, deze betalen we niks, nada en die worden dan dagelijks uitgescholden door mensen die terecht razend zijn op ons, daar ergens verderop, onbereikbaar, ook met wifi, maar het mooie is die b_ellende boze mensen, als ook de door ons een schijntje betaalde mensen kunnen de problemen door ons gemaakt, wij den kapiteins der industrie, niet verhelpen, oplossen, hoe cool is dat...Stukje onmacht op aarde aangemaakt met IT en dergelijke, zeiken ze op elkaar en niet op ons.

Het park zag er op de afbeeldingen ondanks de ligging op een gif dump goed uit, de bomen waren duidelijk groen, het gras maar net iets minder duidelijk. De leeuwen lagen er fotogeniek en ogenschijnlijk fit bij, de rest leek eigenlijk ook goed uitgerust, ze spanden zich niet overdreven in, niet één beest in beeld had in gevangenschap zijn eigen hoofd afgeknaagd. De attracties schitterden in de zon, 's avonds baden ze in het lantaarnlicht, ze deden wat mijn ongetraind oog betrof niet onder voor de attracties van Euro Disniewaarland. Deze reservering telefonist was ook behulpzaam, zoiets helpt een onbeholpen, kinderloze tijdelijke oppasser man met keuzes maken. Twee dingen had ik geregeld. Ik kon die middag weer zielstevreden een drietal Deeveedees laten draaien in de speler, bekijken, later die avond met de door onwillig aflerende ouderen vermoeide Imagine voldaan naar bed en dromen van onstuimige dadendrang.

De aflevering

De dertiende van de elfde werden de kinderen afgeleverd door de ex met de Bananabus. Hun naturel ouders maakten verder geen werk van gezellig contact, totaal niet. Het leek meer op wat DHL doet maar dan nog zakelijker en onvriendelijk. De geleverde pakketjes zaten echter vol leven, energie, en weet ik veel wat, ik kon het niet meer herkennen, te lang geleden. Hete drukte of zo. Gelukkig leken ze niet teveel op hun superheld pa Bananaman en wel op Imagine, maar verder niets dan lof voor de Koning der Bananen, op deze drie kinderen passen, laten opgroeien en dat dag in dag uit, dat leek me niet niks. Imagine wees me er op dat Bananaman het opvoeden overliet aan dertig hulpjes en een paar uitgerangeerde superhelden, Aardappelvrouw en Mister Wortel. Hij was immers altijd bezig met zijn bananenhandel republiek en znn. Het Chimperium Exc. Ik moest toegeven uitbesteden maakt opvoeden wel makkelijker.

Dat kon ik niet, Imagine wel, zij doet namelijk aan werk. Vooraf had ik al diverse prikkeldraad versperringen neergezet bij de meest kwetsbare planten maar echt helpen deed dit niet. Superkinderen hebben natuurlijk diezelfde enorme krachten. Mijn versperring betekende niks, slechts een uitdaging. Bananabelle zat met haar lange haren voortdurend vast in het prik draad, van lieverlee was ik gedwongen om de blokkades te deblokkeren. De planten werden daarna ontzien, voor een kind is een plant niet veel, het piept niet, danst niet, maakt geen beats, zet niks online, een plant is berucht onopvallend, staat alleen maar daar. Hooguit loop je er een keer net als je pa en ma per ongeluk tegenaan, en knakt de spirit. Planten zijn veiliger bij kinderen van deze leeftijd dan IT en andere huisraad. Wist ik veel.

Ons huis is wat IT betreft kind onaardig, geen internet, geen kabel, een dvd speler maar bijna geen kinder films, ahum, geen moderne kinderfilms. De kinderen bleven me er op wijzen dat dit spul er allemaal niet was, dat werkte mij op de vele zenuwen, dan pas merk je hoeveel zenuwen er wel niet bezig zijn in je lijf, en overal, niet allemaal in je koppie. Neen in de voeten, op de rug, er in, in de maag, de nek, neusvleugels, waar dan ook, altijd zit er wel één. Blij toe dat we al snel ergens naar toe gingen met pret en dieren en wifi, lekker vroeg. Een uur passen en meten en ik was al op, gedraineerd van levenssappen.

Het Alles in Een Park

Overlevering

De kinderen waren de autodeur nog niet uit, onze huisdeur in of ze moesten alweer stappen in onze purperen kleine gezinswagen met sirene en gele hartjes, een ander kleiner soort Bananamobiel. Drie kinderen is meer dan een klein gezin. Na 5 kilometer moesten we even ruilen, ik achterin zitten Bananabelle voorin, nu zat ik tussen Malcolm en Piet Sang in, Malcolm was duidelijk van streek, heel gevoelige jongen als het om het midden gaat. De rust keerde niet weder maar ze sloegen elkaar tenminste niet de kop in, waarom auto's, verveling en jengelen zo goed samen gaan is niet echt een raadsel lijkt mij. Het behoeft niet eens uitleg. Hier in dit land niet, je ziet overal alleen maar drukte, in en om woningen, het knagend en poepend vee, duizenden andere wagens, nooit een hoge berg, donker oerbos, peilloos diep meer, niks buiten het autoruit is rustig, kalm. In de auto, benauwd, klein, vol knopjes, hendels, koffiehouders, pluggen, klepjes, de ratelende motor, het zoef zoef om ons, achter de ramen, de radio, knipperende lampjes, usb poorten, cd speler. Om ons alsmaar meer wagens, gebroken witte strepen. Niks daar is verdomme rustig, doet niks of kalm aan, mag niet eens, alles is ergens mee bezig. Doe je dat niet na, volg je het niet, mens eigen, dan klopt er iets niet. Wij deugden wel. Mijn billen waren inmiddels door de spanningen zo stijf dichtgeknepen dat alle lucht ertussen was verdwenen, ik zag overal nieuwe mogelijkheden op ongelukken en wat verder aan de zijkant overal vervuiling, industrie, uitstoot, stront, uitlatingen, omgekeerde vlaggen, onrust op onrust, wat mij betreft zouden we nu nog huiswaarts keren om daar niks te doen met minder, kijken naar buiten, of beter naar een muur, een wand doet tenminste niks opmerkelijks, die klei is droog, staat fokking stil. Echter, tickets op zak. Geld uitgegeven, diverse broodjes, fris, brandstof, andere dingen in het park, spul voor de weg terug, kortom voor die terugweg was er geen weg terug. Dan te bedenken dat de afstand naar Sjaaks amper 50 kilometer was. Imagine had nog niks gezegd over de hele planning en dat beangstigde me, geen goedkeuring, niks, alleen een geheimzinnige glimlach.

De grote torens en de stellingen van de 8 tot 5 banen van het grote pret en plezier park doemden al op na 15 kilometer rijden, dat was een geruststelling. We reden niet verkeerd, dat is trouwens onmogelijk met Imagine aan het stuur van de kleine wagen. Ze waren immens, die banen. Wonderlijk dat ik er nooit eerder op had gelet.

Aankomst

We arriveerden precies op tijd. Het parkeerpark was halfvol maar het was reusachtig, halfvol was veel. Heel veel, hier hadden ze een buitenwijk van Parijs kunnen bouwen, inclusief vijf drukke politiebureaus. Nu stonden er auto's helemaal stil. Na parkeren was het nog 2 kilometer lopen naar de entree poort, dan nog 500 meter naar de entree poortjes en dan nog 100 meter naar het ticket centrum. Het was betaald parkeren, het parkeer bonnetje diende om de andere poortjes te openen. De echte tickets werden pas gekeurd in het hoofdkantoor van de ticketservice. Daar begon dus de entree file, het point of no return van deze rij kwam snel, na een bliep waren we weer eens gelegaliseerd, zoals zo vaak, zo verdomde vaak, iedere dag bewijzen dat je iets mag hebben, kopen, bezitten, ergens mag zijn, binnen komen, betalen, bellen. Rijden maakt me gespannen en dat maakt me melancholisch en sikkeneurig.

Na binnenkomst moesten we een route bepalen door het park. Ik begon al wat kritisch te zijn over deze pret keuze. De bomen zagen er toch niet zo groen uit, er zaten scheuren in de panden, druk was het wel, het gras vertrapt of zo, het rook muf, alles om ons heen stond in de schaduw van de acht tot vijf banen en de bewaarde monumentale chemie torens. Het was allemaal gesaneerd toch, er was niemand omgekocht of zo. Neeh, we zijn immers bezorgde ouders met vrolijke drukke kinderen, ja nou. Op zoek naar pret en dieren en wifi, de banaantjes dan, ik kan ooit een keer zonder wifi, ooit. Bananabelle was altijd ergens naar op zoek maar we wisten nooit wat, en zij ook niet, maar ze zocht wel en vaak, en snel. Het zweet bleef op mijn rug staan, de billen strak.

We kozen voor een rustig begin, het dierenpark. Dat zat aan het noordelijk einde en in het oostelijk deel van het park. Een flinke tippel, ik nam Bananabelle op de schouders en Imagine liep rustig zwijgend met de beide jongens. Kalm, beschermd met wifi, een soort netwerk bubbelschild om ze heen, daar binnenin reclame, wedstrijd en koopdriften.

Ik was vroeger verzot op dierenparken, nu maar iets minder. Ging er derhalve vanuit dat kinderen kinderen zijn en blijven, dus gek op dierenparken. Sommige dingen veranderen niet zo snel. Dit park was echter duidelijk andere koek, de op het plaatje zo rustig slapende leeuwen waren heel actief, nijdig, en net wat anders dan andere leeuwen. Geen van de dieren leken de dieren te zijn die ze waren in andere tuinen, zowel uiterlijk als innerlijk, vooral dat laatste. Ze waren verhit, onrustig, obstinaat en overall pissig. Alle bezoekers liepen daarom vrij snel en hutjemutje bij elkaar. Hier hing iets in de niet erg frisse lucht, een revolte, dieren opstand, met rellen en brullen van onverstaanbare leuzen, een uitbraak. En jawel, typisch voor ons, de eerste ontsnapte dieren liepen, hipten, kropen en slingerden al door de voorste mensen rijen. Paniek brak uit. Zoals het hoort. Onze kinderen keken niet op nog om, dit was een kolfje naar superhelden Bananakinderhand. Ze leefden er juist van op.

Een opstand

Piet Sang was niet eentje die dieren meteen zonder kans op weerwoord of weerstand terug de kooi in joeg, eerst praten, overleggen, diplomatiek te werk gaan en dan pas de boel weer achter slot en grendel, dan denkt iedereen dat het goed is om vast te zitten. Terug in het stramien, want dat is zo tof. Hij trok zich los en greep een giraffe bij de nek, dat was eenvoudiger dan een neushoorn. Trok een beetje ingewikkeld het kopje van de langnek naar de zijne en deed een soort doeliddel ding, hij kon communiceren met een giraffe. Waarom ook niet. Het leek er op dat Imagine aandachtig meeluisterde met het opgevoerde gekakel tussen Sang en Giraffe. Imagine zei dat de Giraffe zei 'De dieren eisen minder publiek, meer rust momenten, vaker pauze, gezonder eten, grotere kooien, betere wifi, en een gesaneerde bodem en dat binnen 3 uur van nu anders zwaait er wat'. Ik zei 'O'. En daarop na een poosje denken 'Wat zwaait er dan, zwaait dat vaak, kan het kwaad, moet ik me zorgen maken over mijn en onze gezondheid, kun je dat vragen aan een ander, één bron is te weinig' riep ik naar Piet Sang, die had toch al een bizon bij de horens gevat.

Het bleek dat een honderdtal mensen in kooien waren gezet en voortdurend door losgeslagen dieren bewaakt, met hun vele eisen en het geloof daarin standvastig op wacht stonden, niet van plan te wijken voor de eisen werden ingewilligd. Inmiddels waren de bewakers van het park gearriveerd maar daarvan was terecht niemand enorm onder de indruk. Deze lui werden meestal ingezet voor het pretpark en deden dienst als animatie team, hun dubbel taak, spaarde Sjaak geld uit. Nu met spoed opgeroepen, stonden ze daar bij de ingang van het beesten deel nog gekleed in hun animatie pakjes, hoela rokjes, elfen vleugels, kroontjes en pantalons maar wel een verdovingsgeweer in handen gedrukt, waar ze nooit mee hadden geschoten, hooguit een enkel keertje, op een dwaze dronken Britse toerist in een draaimolen. Kortom de gevangen werden nu aan de dieren over gelaten, de directie voor zover wij wisten had na de dierentuin revolutie wifi en dergelijke uitgezet, de deuren gesloten, er mocht niemand in en uit. Ruchtbaarheid was uit den boze. Dit was en bleef een interne kwestie en moest zo worden opgelost.

Nou moe dacht ik, daar gaat ons dagje uit, hoe moet dat dan straks met die prettige hoge acht tot vijf banen. Het is een interne kwestie maar hou alles dan ook binnen de kooien, nu loopt en slingert de hele kwestie overal om. Dit is echt niks. Wat een rot park, reken maar niet dat ik ze op Google positief zal waarderen, één ster meer niet, met een hele nare rot tekst erbij, ik zal er uren aan werken. Snedig, destructief, omzet moordend commentaar. Ik wou weg, had geen zin om een rol te spelen in deze kwestie tussen gevangenen, geld gevangenen, onschuldige toeristen en ergens hoog boven dat al in die torens of waarschijnlijk elders buiten de muren van dit park de leiding, Sjaak en consorten. Ik moest de helden kinderen hierop attenderen en ze uit hun aangeleerde of geboren rol zetten, halen, we waren hier om beesten in een kooi te zien niet om hun aan wifi te helpen en betere CAO voor gevangenschap. Imagine was het met me eens, Bananabelle zat te giechelen op mijn schouders, ik was vergeten dat ze daar nog zat, je verwacht dat ze de anderen twee helpt met heldhaftig zijn. Dit was voor geen uitdaging denk ik.

Piet Sang's keuze

We konden Malcolm overhalen door hem in het middelpunt van onze belangstelling te zetten en te houden, daar is ie gewoon duidelijk in en eenvoudig te overtuigen. Piet Sang was echter niet van plan zijn heldenrol in de denkbeeldige film te vergeven aan een ander, al zeker niet het animatie team. Hij moest en zou iedereen helpen, redden, bevrijden, en zorgen voor rust, sociaal en veilig zijn, iedereen gelukkig maken. Dat kon dus niet want als hij hiermee doorging waren wij niet gelukkig. Piet Sang wou graag zeggen dat hij hier niet mee zat, maar hij zat er mee. Lang en diep op een route paddenstoel in Poortvliet stijl. Zo vervelend iedereen was, de zittende weg was lang, ver, er moest heel wat worden uitgedacht, en over, en af. Logischer wijs kon hij niet anders dan toegeven. Na een half uur puzzelen met woorden en emoties zei Sang Bananaman II 'Oké. oké maar kunnen we dit dan zo onder woorden brengen dat dit eigenlijk een heldendaad op microniveau is, ik kies bewust voor afstand, het is slechts toeval dat wij hier vandaag aanwezig zijn, net tijdens dit beesten gedrag. Ik ga akkoord met deze terugtrekking maar met één kort verzoek, het oprichten van een onafhankelijke commissie die kan onderzoeken of de bodem hier daadwerkelijk gesaneerd is.' Prima zeiden we alle vier tegelijkertijd, gezien de aard van de kwestie en de haast om weg te komen, dat en onze afhankelijkheid van Piet Sang, alleen hij kon net als zijn vader vliegen, gaven we toe. We zouden proberen om de gemeenschap op zodanige wijze te bespelen dat zij niet anders konden dan een commissie overwegen, op zijn minst op de politieke agenda zetten, tevens de daad van Piet Sang onderkennen als ware het een onderscheiding waardig, echte helden geven andere normale mensen mogelijkheden op hun eigen heldendaden op menselijk niveau.' Piet Sang was tevreden over dit antwoord, het was geformuleerd, daarop gaf hij Imagine een hand, deze gaf Malcolm de hand, zo bleef hij in het midden, ik greep zijn hand en Bananabelle bleef giechelen op mijn rug. Piet Sang vloog ons binnen een seconde naar de purperen mobiel. Hij had ons ook naar huis kunnen vliegen, maar dat wou ik niet, ik moet eerst zeker weten wat hij uitstoot voor ik dat soort vlieg afstanden toesta. Onze kleine auto is elektrisch, mijn Imagine kent het verbruik, het is te volgen met de mobiel op een app, dat is beter.

Ik geef toe dat dit niet het meest heldhaftige agenda punt is, maar overmacht is overmacht. Soms moet je zelfs al zou je de situatie kunnen veranderen het niet doen omdat anderen dat kunnen en moeten doen. De kwestie is aangekaart, we doen er verder het zwijgen toe. Wij zaten dan lang en breed weer thuis, Sjaak en het animatie team maakten wel een einde aan de tuin opstand. De volgende dag moesten wij immers naar de film, daar viel niks meer aan te doen, het stond op papier en in de Google agenda, onder andere, ook de Samsung, de Apple, Microsoft, en weet ik veel waar, dan kun je niet meer cancelen. U rekent er op, de punt kom compagnie ook.

Terug, thuis

De terugreis in de purperen mobiel verliep alweer niet zo soepel. Malcolm moest in de midden, Bananabelle moest ook achterin omdat we beide jongens gescheiden wouden houden. Bananabelle en Malcolm op één achterbank was niet veel beter. Ik dacht voor deze dag nog dat meisjes van negen minder klierig waren dan oudere maar dat bleek een vergissing. Malcolm was ondanks het behouden midden aan het einde van de rit in tranen, hij riep luid en duidelijk 'Ik kom hier nooit weer en waarom o waarom mag ik Bananabelle niet veranderen in een bananensoes'. 'Dat hoort niet Macolm, zeker niet als Bananabelle geen soesje wil zijn' zei ik.

Voorin zat Piet sang te mokken, hij vond in principe toch wel dat hij de held van de dag had moeten zijn, de dieren en de mensen redden, de beesten terug in de kooi met een verbeterde CAO, de mensen veilig in de wandelgangen tussen de kooien. Veilig genoeg voor pret in de grote zwierige acht tot vijf banen, iedereen gelukkig maken. Nu deden andere mindere lieden, leden van het animatie team dit. Dat je als superheld niet per c nodig bent om de wereld te behoeden voor de zoveelste ondergang was voor Bananaman Junior een moeilijk te leren les. Ik zei dat hij ons toch had gered van de woedende populatie en de amateuristische maar uiteindelijk toch geslaagde manier waarmee het animatie team de muitende dieren terug in gevangenschap had gepraat, en verdoofd. Dat hoefden wij niet mee te maken, maar ik sprak tegen dovemansoren, verborgen onder een hoofdtelefoon luisterend naar gangster rap. Geen woord via mijn mond kwam van buiten naar binnen, Imagine kreeg het er ook niet in. Het was toch meer een kind van Bananaman dan van Imagine.

We kwamen wel aan, het eten stond niet klaar. We hadden in het park willen eten maar na de vlucht en de wanorde in de hele buurt door het loslopend tam wild hadden ze de noodtoestand uitgeroepen in de gemeenschap. Alles was gesloten, zelfs de snackbar. We moesten wat bestellen voor we Bananabelle naar bed konden sturen, Malcolm er net achteraan, en dan Piet Sang. Zo bleef de bed tijd pikorde op regel en maat. Dit was opvoedkundig belangrijk had ik gelezen in de Gazelle. Later bevestigd door de Parkiet. In theorie kon ik best aardig opvoeden. Na het nodige gesteggel, al die allergieën ook de laatste tijd, besloten we dat iedereen zonder schade aan lever, nieren en hersenen pizza hawaii kon eten. Dit kwam goed uit, de lokale pizzaboer was hier om de hoek en dus rap in vervoeren van pizza naar ons, pizza bakken zelf kost met voldoende ovens en rappe handen niet veel tijd. De nog immer door slaap en honger klierige Bananabelle, tenminste volgens Imagine, ik koesterde twijfels, moest bijna naar bed. Pizza kwam, de dozen gingen eenvoudig open, de pizza werd verslonden. Bananabelle naar bed en ze deed dit tot mijn verbazing soepel en meegaand. Na een boer, wind en een zucht volgde Malcolm, die moest op zolder pitten, Belle lag bij ons, voor het bed, zodat ik niet per ongeluk op haar ging staan als ik 's avonds weer moest pissen. Piet lag in de opgeruimde adult entertainment cave, de aanstootgevende materialen veilig uit zicht. We keken naar de binnenkant van een boek, ik schreef wat, Imagine belde met haar uitgevers, presenteer zaken, publiciteit en ruchtbaarheid het levend bewijs dat haar novelle binnenkort echt werd uitgegeven, en zelfs tegelijk met mijn voorlopig beste bundel wit regels. Het beste werk sinds lang. Piet Sang ging zelf zonder een woord maar met slaande deuren en stampende voeten naar bed toen al zijn mobiele data was opgebruikt, de telefoon en tablet leeg, en hij erachter kwam dat ook in zijn hoofd niks boeiends omging.

Wat een rust en kalmte, ik kon wel huilen. Ik haalde echter enkel opgelucht adem tegelijk met Imagine. Oppassen was niet echt haar sterkste punt, ze was beter in kinderen maken dan opvoeden, aan dat eerste beleefde ze meer plezier. Met mij bleef het bij oefenen, ze had er al genoeg 'gekregen' van de gul schenkende ooievaar, in al die dimensies en op die verre planeten op allerlei manieren. De planeet Vers was haar favoriet daar werden mannetjes zwanger na de seks, dat vond ze een ware vooruitgang. Op aarde werd op dat vlak verdomd weinig onderzoek verricht, bijna al het andere kon worden onderzocht, wat het ook kost, hoeveel mensen er ook voor nodig waren, de atoombom kon worden gemaakt maar dit niet. 'Mannen ... je hebt er echt niks aan', zei ze toen. Ze vree er niet minder om.

Oppassen dag 2

De Bios

Oké, met jonge kinderen moet je dus meer plannen dan één film per dag. Anders ben je zelf het entertainment, de vraagbaak, het vermaak, de coach en wat al niet meer, één ding was ik niet, schrijver denker, vooral dat laatste niet. Mijn gedachten werden van opstaan tot bed gaan bepaald door de behoeften van drie, neeh, vier anderen. Imagine was met het goede been uit bed gestapt maar de rest was er niet op in gegaan. Nu moest ik alles beter doen dan mogelijk, het zijn verdorie haar jonge banaantjes. Houden en keren had ik eraan. Ik snap wel dat mijn ouders zo snel een televisie kochten, al blij waren met maar twee netten in zwart wit, de KRO, NCRV en AVRO, dan hielden we tenminste vrij vaak onze kop.

Mijn snoepvoorraad slonk in geen tijd, de kasten werden leeggeroofd, het speelgoed voor volwassenen doemde op in handen van Bananabelle. Ik kon maar net voorkomen dat ze er mee naar buiten ging. Dat naar buiten gaan vond ik wel een verhipt goed plan, zo goed dat ik het ging promoten. Te pas en te onpas wees ik ze op het bestaan er van. Weet je waar wifi is, buiten, je kan het beste mensen buiten redden Piet Sang, er is heel veel midden in de buitenlucht Malcolm, buiten groeit het snoep aan de bomen, op een gegeven moment moet je van buiten meer maken, meer dan voordien mogelijk was, een persoonlijk record breken in mogelijkheden voor buiten, zoveel dat je bijna denkt dat het waar is. Het hielp wel, buiten heb je namelijk mensen van dezelfde lengte, leeftijd, en mate van klierigheid. Kinderen plagen toch het liefst elkaar tussen het spelen door. Wij vol rijpe lui zijn een te makkelijk slachtoffer of anders te snel echt boos, en soms bij machte om ze te sturen met woorden. Zolang ze nog niet moe zijn.

Imagine wees me er op dat ik er goed aan deed om te voorkomen dat ze te moe waren voor aanvang van de film De Vrede in Bios Pastei. Te moe betekende in casus Bananabelle onhandelbaar, niet voor rede vatbaar, een groot risico voor de volksgezondheid. Bij Malcolm was het vooral een grotere kans op onbemiddelbaar, melancholisch gedrag, sombere blik, tobben in de nacht, veranderen in een vreselijk monster, een gevaar voor zichzelf en anderen of zo, je weet het niet, het blijft dan zo stil daarbinnen. Piet, een verse puber, het kon vriezen en dooien bij Piet, in deze fase van die teit. Er was nog een brave superzoon van Bananaman en Imagine ergens aanwezig tussen de gierende hormonen.

De Bios

Om zeven uur 's avonds na de tweede pizza maaltijd konden we de schade opnemen van een dag door ons in samenwerking met de buurt oppassen. Het viel al met al best mee. Niemand behalve Imagine was in al te slechte stemming. Ik schreef het woord succes in de binnenkant van mijn hand. Had ik toch nog iets geschreven, denken zat er niet meer in. De Kidz Bios Pastei was op loop en Belle draag afstand, echt, slechts twee kilometer. Ja dat dit zo was wist ik ook al niet, deze kennis had nooit enige prioriteit, kon tot vorige week gerust achterwege blijven maar het is goed om te weten als je er naar toe gaat.

Pastei kwam in zicht, ingeklemd tussen broekenzaak Fancy Pantsy en snuisterijen winkel Soolower voor alles waar je niet op zit te wachten maar toch kan kopen. Cinema toegang Tickets vooraf gereed met een spoed link op het mobiel startscherm, vijf in één. een schuifdeur, natuurlijk, de vrije cinemarkt werkt ook met een schuifdeur. De incheck poort met de piep deerne excuus piep vazal. Op weg naar de vrolijke Nederlandstalige speelfilm De Vrede.

We betraden de zaal, waren zoals altijd precies op tijd, in dit geval voor de reclame en de promo van de komende cinematografische hoogtepunten. Veel jonge kinderen zaten er niet. Kwam natuurlijk door het tijdstip. Dat Nederlandstalig was me trouwens vooraf ontglipt, anders had ik een andere keuze overwogen, wie moet dan Johnny Depp spelen? We knabbelden en slurpten ons een weg door de promotie heen, de lichten werden gedempt en de film begon met een slag of stoot. Bananabelle schoot meteen bij Imagine op schoot, een kanon bulderde, de bemanning van De Vrede enterde met belachelijk veel geweld een schip varend onder andere vlag. Van de Nederlandstalige Depp geen spoor, een hals werd doorgesneden, mannen aan dek opgehangen, de lading van vloten behorende bij dit konvooi over geplaatste naar het ruim van schepen behorende bij de Vredesvloot, zweepslagen, kettingen, bloed, zweet en tranen. Bij Belle biggelden de tranen over de wangen, Malcolm zat ineengedoken op de klapstoel. De Vrede was amper begonnen aan haar reis om de wereld. Ik vroeg me af wanneer het leuk zou gaan worden.

Een lange aaneenschakeling van ellende volgde, honger, schipbreuk, lading overboord gevlucht, zonk in de zee, ziektes, rottende mensen, rotsen en geen enkele kekke sirene of geinige uitwisseling van woorden, het begon me te dagen dat deze jeugdfilm meer educatief van aard was, een vertelling over alles wat mis was, een parabel over de VOC mentaliteit. Zo ondernemend wij waren, zo avontuurlijk, zo wreed en gemeen. Dit is wie wij waren en zijn, ik kreeg door de film mijn gedachten terug maar met een blik op de kinderen en op Imagine, die mij even nijdig aankeek als een dierentuin dier zonder CAO, maar nu terecht, dacht ik fok op met je gedachten, we gaan en weer zonder goed einde van een agenda evenement naar huis.

Met veel gedoe werkten we ons uit de stampvolle bioscoop, tussen mens en genummerde klapstoel door van zuchten en kreundende bezoekers omdat ze voor ons moesten opstaan tijdens de duur betaalde film. We wilden dit uiterst gedetailleerd verbeelde geweld niet zien, hoefden het niet te zien, dit weten we al, wij wel. U wel. Sommige mensen niet. Niemand hoeft mij te vertellen wat onze handel aanricht, heeft aangericht en als we zo door gaan zal aanrichten. Wil je dat op deze manier doen dan doe je dat voor andere mensen, mensen die het keer op keer willen zien en horen, herhalende passage uit de bijbel voor hardleerse mensen, het blijven voelen, wrikken in de open wond, open houden. De reactie van de Banana kinderen was duidelijk te zien, kon je lezen van hun lijf, houding, de meeste volwassenen zitten daar net zo, met dezelfde angsten, spanningen met opzet geprovoceerd door schokkende beelden, maar hun uiterlijk toont niks, blijft onbewogen.

Laat maar zitten deze voor Jan Lul terug gewonnen gedachten dacht ik. Eenmaal de zaal uit stonden we snel buiten. Geen andere film was klaar, geen mensen door film pauzes in de hal bij de kantine doorgang. Alle zalen bleven tegelijkertijd gevuld met vele paartjes kijkers, de schimmig verlichte hal achter ons zo goed als leeg. Bananabelle liep hand in hand met Piet Sang, Malcolm was uit zijn centrale positie, wij in onmin. Wist ik veel, ik keek alleen films voor schrijf ideeën, hobby doeleinden, niet meer als kind, onbevangen, alles voelen wat je ziet. Ik was afgestompt door de alle eerdere films met geweld, 101 oorlogsfilms, als je Disney zou analyseren zit het ook vol haat en nijd, krengig gedrag, is het algemeen mensbeeld slecht. Walt was de mensheid beu en bedacht toen Disneyworld, maar die mensheid speelde daarin altijd de hoofdrol, hij kon er niet aan ontsnappen. Het ging door tekenen niet over.

Ik kreeg een vriendelijke beuk van Imagine. Mijn zelf, lijf, hoofd vooral moet als een televisie worden uitgezet als ik van streek raak. Mijn hersenen nemen het anders over en soms stopt dat geratel pas dagen later als er niemand is die op de knop drukt en ik er zelf niet bij kan. Je hebt soms andere mensen nodig die dat doen, het zien, de knop kunnen vinden. Zo niet dan maak je films als De Vrede. Een intellectuele film die van afstand je gevoelens, het lijf met beelden bestookt, als een zwaar bewapend oorlogsschip op een plezier bootje schiet. Nee bedankt, zet mij maar even uit.

...slot

Ik zat naast Imagine op de bank, elk in eigen uniform, iets aangepast in verband met de kinderen, beetje zelf censuur met onder en bovengoed en ik zat in dubio. Ik hou niet van dubio, de twijfels zijn altijd onterecht, sprak de mijne uit tegen de niet erg gespitste oren van de fraaie Imagine in half slaap, “Ima', ik had alles gepland, met de bedoeling dat ik achteraf deze bezigheden zou kunnen beschrijven met niks dan lovende woorden voor ons, de kinderen, het park en bios, het had mooi moeten zijn, leuk, leerzaam, onze, de kinderen vol lof zijn over ons, mij vooral, de uitjes afgemaakt volledig van begin tot eind, de acht tot vijf banen in, de film uitkijken, lachen gieren en zelfs een beetje brullen maar zo ging het niet, 'waar ging het mis?'

Geen antwoord, de andere helft was ook in slaap gevallen. Voorzichtig, omdat ik haar niet wou wekken greep ik de blocnote op de koffietafel. De pen er bovenop, ik analyseerde de gebeurtenissen, schreef het op in schema's, bekeek iedere situatie vanuit alle mogelijke standpunten, Piet, Bananabelle, Imagine, het animatie team, de giraffe zonder naam, de purperen gezinswagen, Malcolm, het middelpunt van alle standpunten, maar uit niks bleek dat het anders kon gaan dan het was gegaan. Het was onmogelijk voor iedereen op dat moment iets anders te doen zonder gevolgen voor de rest, het hele stuk zou anders veel te lang worden en waar liet ik dan de rest van de agenda, zoveel tijd heb ik niet, of wel dan Imagine. Dit slaperige samenzijn kon ik niet uitstaan en ik besloot de geest uit de fles te wrijven, zeg maar. Het kon niet zo zijn dat ik een Novemberiaans agenda punt zonder broodnodige seks moest afsluiten, het spul had ik al twee dagen opgepot. De stilte periode spreek ik niet eens over, die gun ik aan u verbeelding. Gelukkig kwam de door strelen opgewekte geest al snel uit de fles en mocht ik alles met haar doen wat zij wenste, en laat dat nou mijn eigen grote wens zijn.

Museum Belverdere tentoonstelling tussen Wal en Schip ; (Digitale Rondleiding) Gezamenlijk Agenda punt 3b

We zouden na het vertrek van Bennie Techt in de kleine purperen gezinswagen met sirene en lichtblauwe engeltjes en zo de namiddag doorbrengen in het Belverdere museum voor van alles wat. Omstreeks half drie na vertrek van Hu Man en de heer Zegger, de postuum alles borrel ontdekten we dat we geen zin meer hadden in een echt fysiek museum bezoek. We kochten daarom bij de museum webshop de digitale download plaatjes cd van de luister tour die ons mee troonde langs de hoogte en dieptepunten van de Wal noch Schip expositie.

Tijdens het bezoek van een museum kiezen wij vaak voor de digitale rond omleiding, geen levende vertelling meer voor ons maar een stemmige luidspreker vertelling over spullen op tafels gezet, aan wanden opgehangen en dergelijke, vocalen zonder lijf die alles tegen ons mogen zeggen in ieder geval over van die dingen, woorden die wij graag willen horen over de voor ogen vertoonde spullen. Deze keer bezochten we Het Belverdere samen op de bank met een laptopper en twee koptelefoontjes dus toch een beetje alleen, de daar lopende tentoonstelling tussen Wal en Schip, en dit hieronder u is de uitgeschreven vertelde omleiding langs 22 artikelen. Beelden kunt u vinden bij u provider, ons format staat geen plaatjes toe. Let wel, u leest de verkorte tournee. Niet de dubbel cd / dvd met vele extras en bonus exposure.


De Digitale Download tussen Wal & Schip van en voorgelezen door de Curator des Museum Belverdere

Welkom lieve digitale bezoeker bij deze tussen Wal en Schip expositie in het afschuwelijk vreselijk onthutsend fraai gelegen museum Belverdere. Fijn dat ik u zo luchtig mag vergezellen langs de uitgestalde artikelen. Deze spullen gemaakt door mensen zoals jou, mij en u, en unaniem is door de kenners besloten dat het vertoonde eigenlijk niks is, net niet. Het voldoet niet aan hun mode trends, niet aan de wens van de hersenen, de ogen, het kunstgebit en de plastic plak tanden des tijds. Nee wat wij u vertonen is echt de moeite niet volgens 'Hun'.

1 – Laat ik u niet langer zinvol inleiden, de spanning is vast ondraaglijk, en u beiden meenemen langs de denkbeeldige lijn, op naar het eerst getoonde object op tafel a, dit is een baksel uit de negentiende eeuw, keramiek, niet gemaakt door een gerenommeerd steen en overige klei bak bedrijf. Het ziet er wel vaardig uit maar dat is in zo'n geval dus maar schijn, de maker is niet eens bekend nou dan weten wij, de kenners, al weten we niks toch meer dan genoeg. Dit is drie keer niks, een ding, prul. Het ziet er echter verdomd goed uit en is niet minder dan wel bekende pottenbakkersstijlen uit diezelfde en zelfs eerdere tijden. Het is waarlijk best fraai, de afbeelding er op is mooi en uiterst gedetailleerd. We hebben het ding in diverse laboratoria uitvoerig getest en het is ook echt echt zo oud als het zou moeten zijn. Het probleem is dat als we het mooie ding voor u zouden veilen niemand het wil kopen voor het start bedrag van 15 euro. Jammer, net niks, de grootgrutter verkoopt duurdere bloempotten.

2 – Dan artikel twee, een fris modern kunst schilderij van 120 jaar geleden. Wederom is de schilder onbekend, niet eens van naam wel van faam, de naam staat namelijk daar onder in de benedenhoek. Hans Hoogenback, tja, inderdaad, deze Hans kon zondermeer schilderen, daar is iedereen het over eens maar dat is dan ook alles. Het is voor hem niet genoeg. Zijn keuze in onderwerpen vinden we niet bijzonder, de manier waarop hij het belicht vinden wij niet bijzonder, de compositie vinden wij niet bijzonder, het kleurenpalet vinden we ook niet bijzonder, waarom doet deze Hans dat. Nou Hansie deed wat iedereen toen deed, het is echter niet duidelijk of hij dat eerder deed dan iedereen of later aansloot bij de trein mee de wagon in, naar de voor hem desondanks uitgebleven roem, bekendheid. Hans was wat wij nu noemen een Loser. Een schilderachtig figuur die niet opviel, weggeveegd, en toch is dit schilderij bewaard, ergens op zolder, en daar gevonden door een oud vrouwtje, een andere Hoogenback, vast familie. Het is goed gezien belachelijk mooi, maar net als dat baksel een nummer eerder, niks waard behalve wat de koper ervoor wil betalen en dat is net niks zo is meerdere keren gebleken.

3 – Nog een schilderij, nog eerder geschilderd, kijk maar batsen heiligen. Religie en zijn taferelen, dit daar is het verloren schaapje, lief toch. Niet helemaal de juiste setting, het schaapje loopt allesbehalve in de buurt van Israël, dit is meer de Veluwe van jaren her, van ver voor de fietsknooppunten en de e-bike, zelfs de solex was er nog niet. Deze herder is blij verrukt met zijn vondst, hij kijkt echt hemels, steekt nog net niet zijn duim op naar de lieve heer. Schaap en herder mooi verlicht, geen verstopte Poortvliet kabouter, niet een uiltje of ander beest met bepaalde symboliek waar kijkers van schilderijen toen zo gek op waren. Twee personages in een beeld, herder en schaap, het schaap is wollig, een boer zou weten welk schapen merk maar voor kunst kijken is dat niet altijd van belang. Al zou het helpen om dit schilderij heel misschien voor een fatsoenlijke prijs te kunnen verkopen aan zo'n rijke heren schapenboer want kunst verzamelaars stellen hier geen belang in. Het is een pracht van een geschilderd plaatje, het groen springt van het canvas, de diepte werking en de connectie tussen herder en schaap levendig en diep zat, de lichtval in het landschap ongewoon goed en toch wil niemand er 40 euro voor betalen. Net niet. Jammer, Maartje van Rijn, het is vrouwen in die tijd nooit gelukt iets te bereiken in de schilderkunst, behalve mogen poseren. Ai Marimba.

4, 5 en 6 – Dan nu een sculptuur, drie zelfs, het is een fantasie beestje gehouwen uit marmer en opgeleukt met sierstenen. Het is nog geen 80 jaar oud en staat al jaren bij ons in het depot, dit is de eerste keer dat het het levenslicht mag zien, in de zon staan. Het is er niet op achteruit gegaan, vinden wij. Het is gehouwen door ene van Raamsdonk, een armoedzaaier, zoon van een knecht, iemand met gebrek aan talent voor knechten en daarom gedoemd om te verhongeren, dit kon hij echter als de beste, beeldjes maken. Niemand wou ze, niet van hem, hij was daar niet voor, zo één als hem moest gewoon in een fabriek werken, sterven aan het front, opsodemieteren de kunstwereld uit. En dus werd hij genegeerd en genegeerd net zo lang tot hij werd vergeten en stierf zoals hij begon arm, zijn beelden werden weggegooid op drie na. Dit zijn ze dus, die 2 andere zijn ook van van Raamsdonk, Piet, vergeet die naam maar weer. Weg ermee. Mooie beelden dat wel, zou je onder een andere naam iets voor krijgen.

7 – Awel door maar weer, niet dralen, rennen maar langs deze net niks, de tussen wal en schip kunst, onverkoopbaar is waardeloos. U tijd gaat hier verloren maar goed we zijn zo lekker bezig. Terug naar iets heel anders, collages, een weggeschoven kindje, knip en plakwerk, van de bovenste orde. maar dan beneden het hooggewaardeerde kunst kijk niveau. De maker maakt stukken onder alias, dit was halverwege de jaren 70, opkomst van de eenvoud, afkeer van de complexiteit, punk in opmars. Deze man of vrouw noemde zichzelf Picklet. Hij knutselde jaren aan deze stukken, dit ging niet vlot, dit stuk heeft hem 5 jaar gekost, hij was erg kritisch. Dat zie je er niet aan af en dat is juist de bedoeling. Maar de kunst kenner kan dat soort fratsen niet waarderen, als het er simpel uitziet, een boerenkinkel of arbeider denkt dat kan ik ook, leuk. Dan moeten ze er niks van hebben. Dat soort kan ik ook gedachten moeten worden gemeden. En we mijden en mijden en dat doen we grondig, behalve nu even niet. Het eigen oordeel is aan u maar de kenners blijven bij vlees noch vis. Zelf heb ik hier weken naar gekeken en telkens ontdek ik weer wat nieuws, het is het meest intrigerende stuk dat ik ooit heb gezien. Ach, het is en het blijft kut kunst.

8 – Uhuh, wat is dat. Ja zeker muurschilderijen oftewel graffiti. Deze is door lokale jeugd gespoten, iemand die Most heet, blijkbaar, het is kleurrijk, het is inventief, het is vreemd. Het is goedkope rotzooi, tuig van de stoeprand, uit klote wijken in de stad, domme kinkels, spuitverf gezever, waardeloos. Weg vegen die rommel. Het mag alleen op bepaalde donkere locaties uit zicht van het koop publiek of een tijdje met opzet als voorbijgaande aard kunst, inwisselbaar, snel, voor iets er over. En dus spuit Most iedere dag sommige van zijn stukken opnieuw en opnieuw omdat iedereen denkt dat je over alles zijn werk moet en mag spuiten, ook al is het bijzonder mooi, vrolijk en toch een beetje wrang, eigenlijk goed. Hij heeft dit gespoten op een muur die de bedenker van deze expo bij het Belverdere had neergezet, een lokmuur voor Most en hij ging ervoor. We mochten het van hem houden en de muur weer meenemen, nu tien jaar later is het nog even fris en helder als toen. Het blijft weliswaar rotzooi, ellende, bah! Viezerikken.

9, 10, 11, 12 en 13 – Dit hier is een heel klein werkje, het lijkt op een dinky toy maar het is het niet. Een dinky toy in vermomming. Het is gemaakt door een edelsmid in 1917, de materialen zijn goud zilver blik en tin, het dure materiaal onder 't andere zichtbare erboven. Deze man overleed later ergens in een mijn in België aan een explosie. Voor die tijd deed hij dit soort kunstzinnige grapjes, normaal moest hij horloges en klokjes maken, en dergelijke van zijn baas. Deze baas kon er niet om lachen maar bleef de stukken toch bewaren, zijn kinderen speelden er graag mee, tot dat de vader de materialen eronder ontdekte, toen moesten ze achter slot en grendel. Hij overwoog nog om ze te slopen voor het dure materiaal maar niet snel daarna ergens in 1941 overleed hij zelf aan marteling ergens in Polen. Deze stukken bleven jarenlang verborgen in een doos met spullen van de 'oude bewoners' van het woon werk pand der voormalig edelsmid. Na ontdekking wist niemand wat ze er mee moesten of ervan vinden en dat is zo gebleven. Het mooie is u mag er aanzitten en er mee over de tafel rijden, probeer de anderen ook eens. De eerste is een normale persoonswagen voor die tijd, onderstel goud, assen zilver alsook de binnen kant van de wielen, onder de dop, bovenlaag tin, onder dat tin meer zilver. De mal. Daar een kraantje, scharnieren in de hendel van bijna puur goud, schep van tin voor het goedkope effect scharnier platina, een busje, gouden wielen, wieldoppen robijnen maar het moest op glas lijken, en dat doet het. Deze dingen zijn trouwens nog steeds onbetaalbaar, maar aan veiling ontkomen, en altijd als speelgoed gebruikt. Logisch want het zijn het ook speeltjes. Gebruik alstublieft de racebaan, het modderveldje, ze kunnen al die stootjes hebben, al veel gehad, goed spul, tijdloos.

14 – Mooi, door naar meer waardeloos moois. Dit is een schilderij sculptuur, zie je niet vaak vandaar dat ze nooit populair zullen worden. De materialen zijn licht, het schilderij natuurlijk met passende verf voor 1955, niet de hippe kleuren, dit was wat de maker kon betalen. Het uitstekende deel is gemaakt, van gevonden materiaal, ja, toen al, armoede maakt creatief. De maker was zwart. Leefse in de Verenigde Organisaties en Bureaucratie van Ameneerika, de kunstenaar een fulltime bewoner van het gekkenhuis, al was hij niet gek maar verzorger, de meesten daar waren bij aankomst ook niet gek maar arm en ongelukkig. Het was enigszins therapeutisch werk. Het resultaat altijd bizar, natuurlijk weten we zo goed als niks van deze maker, dat soort dingen en mensen waren nooit belangrijk genoeg voor de archieven. Die verdwenen meteen in de anonimiteit na ontslag. Of er veel van zijn weten we niet, deze is toevallig voor drie dollar gekocht op een rommelmarkt in Oregon, we vonden het leuk. Later hebben we er nog 5 weten te vinden ook in Oregon en nabij. Die staan roemloos in ons depot. Iedereen kijkt er daar vol bewondering naar maar daar buiten vindt niemand het geld waard, uniek dus.

15 en 16 – Een samenhangende plak collage met sound collage, een samenwerking tussen tape en foto, door de artiest zelf geschoten foto's en gemaakte opnamen in een hele vervreemdende wisselwerking. De foto's lijken eenvoudig maar er klopt iets niet, er zijn dingen op te zien in reflecties die er niet moeten zijn, lichten en schaduwen. De geluid collage springt daar op in. Het ding is niet opzettelijk goedkoop gemaakt dit waren de middelen in bezit van de maker. Het is echter een zeer goed uitgevoerd idee. Het deugd aan alle kanten maar het materiaal zo goedkoop dat we alle zeilen bij moeten zetten om het in een depot te kunnen bewaren. Dit object kan hier maar een week staan, anders vergaat het voor onze ogen en oren. Het kan daarom niet eens verkocht worden. U kunt het hier nog zien, in een privé collectie is het voor eeuwig weg. Buiten u blikveld en voor zo'n koper en zijn kamer of zolder depot is het niet gemaakt.

17 – Picklet nummer twee. Nog een aparte collage nu artikelen en knipsels bewerkt in een trui, binnen en buitenkant en die weer opengesneden. Het wol is opgeplakt op een canvas gemaakt van leer. 7 jaar aan gewerkt. Dat maakt iets niet bijzonder maar wel wat je in die jaren ermee doet. Het is ultiem priegelwerk, de trui bestaat uit vele losse draden. Allemaal dezelfde kleur. Ik kan niet breien maar het lijkt me onmogelijk ingewikkeld, je ziet het er niet aan af. We weten niks van Picklet, veel meer van de stukken, er hoort een flink archief bij. Hij legt alle stukken uit, waar de materialen vandaan komen, ieder draadje wol, de lengte, dagen waarop hij aan iets werkt. Dat archief ziet u in de kast hiernaast, het is de originele bijgeleverde kast. De enigste reden dat deze artiest valt onder de categorie net niks is omdat dit nadrukkelijk is vastgelegd, een stuk mag niet meer dan 5 pond kosten. Betaal je meer moet je de bak in. Het thema van de cut up trui was natuurlijk wollig.

18 – Glas werk, ja dat is er ook nog, en bij alle kunst en nijverheid geldt één regel hoe minder je weet des te goedkoper het werk blijft. Een status, de goede naam, een oeuvre, merk, alles helpt een prijs omhoog, soms omlaag. Een kunstenaar met een nazi verleden of heden kan het wel schudden, behalve in die kringen, armen in een rijk land, joden in moslim landen, moslims in christelijke, het zou niets moeten uitmaken, maar de waardering voor hun bezigheid lost op in het niets van de overwaardering ban de ander. Net niks, komt nergens terecht, blijft hangen, tot de artiest stopt, sterft, zijn werk mee neemt de vergetelheid in. Kunst is politiek, is racisme, en daarover ging dit werk. Een naamloos gebleven glasblazer blies de meest gehekelde objecten in glasvorm, hakenkruizen, davidsterren, halve maantjes, ijspik, geslachtsdelen, allemaal politiek incorrect gepresenteerd, met veel poeha en zonder uitleg. Daarna achter gelaten in de zelf gehuurde presentatie studio, wachten op wat ging komen, de meeste stukken sneuvelden door de opgewekte woede. Niet alles, dus, ik u presentator en curator van deze expo ben verguisd omdat ik de stukken wou bezitten, bewaren voor later, exposeren, er was niks mis met de stukken, het is krachtig ambachtelijk werk. De presentatie is wat anders maar daardoor werden ze tot net niks. Kwalitatief kunstwerk omgezet tot prul door media show.

19 – Een strip, huh, ja, dit is pop art, natuurlijk, zeker, populaire kunst lijdt onder populariteit, in ieder geval bij velen. Deze strips zijn handgemaakt en lezen verder exact hetzelfde als de andere, je zou ze zo kunnen laten drukken Dan krijgt deze eerste strip eerlijk waar meer waarde omdat het dan het origineel is. Nu is het een liefdewerk en oud papier werkje van een onbekende hobby tekenaar. Wij hebben het goedkoop laten herdrukken, dat wil zeggen op A4 in zwart wit geprint met toestemming van de tekenaar. De teksten zijn van een ander ook al naamloos. Naamloosheid is zeer beroerd voor kunst, het doet een prijs kelderen, een naamloze van Gogh kan nog mits het maar duidelijk te traceren is via de huidige bewijs methodiek en we dan zeggen, het is er eentje! Hoezee, kassa, rinkel zo niet dan niet. Gooi dan maar weg als fake, een vervalsing, stomme zonnebloemen. Dit beeldverhaal voor u is niks mis mee, het zou best getekend kunnen zijn door een bekende artiest, u denkt het misschien zeker te weten maar zolang wij zeker weten van niet en dat keer op keer bewijzen is en blijft het net niks, pot fart.

20 – Na de strip en de muurschildering mag de videoclip niet ontbreken, een teken des tijds, mijn tijd in elk geval. Deze dus. Hoe moet je in vredesnaam de prijs van een promotie film bepalen vroegen we ons af en het antwoord is dus, niet. Het is hooguit de prijs betaald aan de makers en acteurs maar voor ons, de consumenten kost het 'slechts' kabelaar of internet lidmaatschap, niet niks. De clip zelf koop je als je dat echt wil op dvd en anders kijk je er eindeloos naar via youtube, met reclame. In deze clip voor u ogen zit de reclame al bewerkt, dit is een videoclip niet voor de tv of promotie gemaakt, het is gemaakt om het maken zelf. Noem het video kunst maar voor u en mij, is en blijft het een clip. Beelden op muziek, zelfs al zouden we het anders willen. Het is zo goed als onmogelijk hier meer van te maken. Muziek en video zijn van dezelfde artiest, om in stijl te blijven, alles en iedereen blijft naamloos. Mocht u de artiest herkennen, ze zijn het niet. Nee, echt niet. Het is fake, ja. De clip toont u alle unieke clip elementen in overdrive, van stop motion, naar bling, naar zwart wit, dan oplichtende wand tegels, pasjes, snelle camera bewegingen, en dat allemaal in 3.13 minuten. De gemiddelde lengte van de gemiddelde hitparade pop song, vooraf uitgerekend, en meer data is bewerkt, love het meest voorkomende woord, komt exact zeven keer voor, dat is de algemene norm. U denkt te weten wat u ziet en hoort maar het is niet zo. Ondanks al die moeite is het niks waard.

21 a en b – Terug naar de oude kunst, dit is een replica van een kunstwerk door een andere kunstenaar van naam, een exacte replica, niks nieuws, Het is gemaakt om te worden besproken, een gimmick dus, en dat was het ook al, een gimmick van een gimmick, De kunstenaar was en is vreselijk bekend en alleen daarom deed dit gedoe stof opwaaien, U ziet daarnaast of hiernaast, een replica van die eerdere replica twee jaar eerder gemaakt door een kunstenaar vriend van de beroemde kunstenaar, eentje zonder faam en naam, Niemand wist dat ze elkaar kenden. Dit leverde hem wel windeieren, dit ding deed niks voor hem, het leverde geen discussie op, het werd niet opgemerkt tussen de rest, ook al onopgemerkt. Nou aan u de keuze. Welke replica heeft de meeste stof doen opwaaien, pak ze gerust in handen, het zijn niet de originelen. Mag best. Het is niks waard beste mensen, waardeloze nep. Vergeet wat ik net zei in de hoofdspeakers. Vergeet alles.

22 – Nummer 22, een kledingstuk, u ontkomt ook niks, inderdaad. Goed opgemerkt, dit is ontworpen door een bekende Japanse ontwerper en leverde in eerste instantie 5 dollar op. Hij, het was een hij, leverde dit stuk in bij de lokale kringloop en kocht het weer terug nadat zij de prijs er voor hadden bepaald, de 5 dus, Daarna bracht hij het onder eigen naam onder aandacht van de fans, eigen ontwerp, en deze broek had hij kunnen verkopen voor 50000 dollar. Hij besloot daarna te stoppen met maken van kleren kunst. Na een paar jaar rust, hij kon het zich veroorloven, ging hij werken bij die kringloop, Herstelde daar spullen en verkocht zelf gemaakt kleding stukken voor maximaal 5 euro. Dit is dus het sleutelstuk van zijn loopbaan in de mode trend industrie en bracht 5 euro op. Net niks.


'Het is klaar Imagine, ik had de stem iets rapper gepitched. Gezellig hè, zo'n thuis museum bezoek. Goedkope koffie en taart op eigen tafel, niks geen 5 euro voor een klein koppie met een biscuitje in plastic en 1 miezerig suikerklontje. Een hele mok vol zwarte koffie met een dik stuk zelf gekochte en gesneden Indische XXXL cake. En het kan gewoon in je dagelijkse slobbertrui zonder veel extras daar onder, dat bevalt mij wel' zeg ik tegen Imagine die naast me op de ongemakkelijke bank zit te surfen op haar telefoon in haar slobbertrui zonder extras. Imagine zegt 'Huh wat zeg je, weet je Voorbijganger dit hier is al 386487 bekeken' terwijl ze haar haar telefoon scherm in mijn gezicht duwt met daarop beelden van een puppy die per ongeluk in een gehaktmolen valt. Jij hebt 12 views per stuk gemiddeld Aard'. Zo'n suffe opmerking maakt me nijdig en dat weet ze best, ik reageer bitch 'Nou weet je misschien moet ik dan ook maar iets dergelijks met puppy's doen, ik heb ergens nog een kaasschaaf!' Daarop zegt zij, gespeeld slaperig terwijl ze gaat verzitten op de bank zodat ik het uitzicht onder het slappe wol weer eens kan waarderen 'Braaf schatje, wat denk je van bedtijd. Zo'n museum bezoek op de bank zittend met filterkoffie en XXXL cake hakt er in, jij bent vast ook toe aan een verzetje in ons bedje. Zeg ik wel tegen je lezers dat wij niet echt puppy's in gehaktmolens hebben laten vallen, gaan laten vallen en dit in de verre verre toekomst ook niet van zins zijn, kittens misschien puppy's niet'.

De Begrafenis van Bennie Techt Gezamenlijk Agenda punt 3a

Vroeg in de ochtend de dag na het bijzondere geslaagde etentje met de Fantas moesten we 600 meter verderop voor half acht bij de weg staan voor het huis van Imagine haar oom Bennie Techt. Bennie was een aparte snaak en zijn begrafenis was ook een beetje raar. Bennie's stoffelijk overschot zou zo meteen worden opgehaald door de daarvoor bestelde dienst, het lichaam stond stijf gestrekt in een 1 meter 90 lange groene container. De uitvaart moest met woorden worden voorzien door zijn gewaardeerde kameraad en huisgenoot DomiNee Zegger, iemand die zich zelf had uitgeroepen als onderzoeker op het gebied van Nee zeggen. Bennie Techt had hem daar altijd goed bij kunnen helpen omdat Nee zeggen tegen Bennie heel vaak voor kwam, vaker, veel vaker dan bij anderen.

Deze uitvaart plechtigheid was bijna niet door gegaan omdat er zoveel over te doen was, en als er veel over te doen is dan zijn er heel veel verborgen nee woorden en daden aanwezig. Maar de overledene zelf deed ook tijdens zijn leven verder zelf erg weinig, al ruim voor zijn naturel dood. Hij had ingezien dat niets doen voor hem en eigenlijk voor een flink deel van de mensheid goed zou zijn, beter dan iets. Niet alleen de mens maar vooral de natuur, en aangezien de mens natuur is dus ook voor dit opstandig gepeupel, en zo doende zwom Bennie in de tijd en daarin deed hij vele varianten van niets, tot vijf dagen geleden het variabel niets doen overging in niet meer zijn, nog meer dan hij er al niet was.

DomiNee Zegger begon aan zijn oratie, perfect aansluitend bij mijn mijmeringen over Techt

En nu op een druilerige woensdagochtend staan we langs de weg wachtend op de container wagen, tot Bennie zijn lijf in de bak wordt gekiept en vermalen tot pulp en dan als voedsel zal dienen voor zijn beminde natuur, vol beestjes die best druk zijn maar wel zonder een verplichte bankrekening en ziekenfondsverzekering, beestjes die dood gaan en dan niet worden begraven, die voortdurend worden belaagd door de mens en zijn machines en ook andere wel gewenst en natuur, dienen als voedsel voor de gulzige en gierige bekken en eindeloos diepe bodem van de mens, zij die hun propvolle maag vol blijven stouwen met fijn gemalen vlees, blaadjes, wortels en vis. Nu zal Bennie zelf worden vermalen tot pulp, pulp was hij en tot pulp zal hij wederkeren, en als voedsel mogen dienen, de natuur zal hem niet weigeren, nee, geen nee daar, zijn lijf accepteren, het meeste daarvan dan. Deze is niet zoals zovelen om Bennie heen tijdens zijn leven vol Mag niet dit mag niet zo, kan niet, kost teveel, is te moeilijk, niet naar de letter der wet, voldoet niet aan eisen, moet zus of zo. Bennie kreeg tijdens zijn leven zoveel en vaak en op vele creatieve manieren Nee te horen dat hij zelfs mij opviel. Sindsdien ben ik hem gaan volgen, eerst als studie object en later als vriend bij hem blijven inwonen, op dat moment was de wereld zo fanatiek tegen hem en zijn bestaan aan het ageren dat mijn aanwezigheid meer dan nodig was.

Bennie zei, in tegenstelling tot de rest tegen Bennie Techt of die zeiden het meestal door het niet tegen hem te zeggen maar te ontzeggen, Hij, onze Bennie zei best vaak Ja tegen anderen, vaker dan ik in zijn positie had gedaan. Dit leverde hem weinig tot niets op omdat de mens om hem heen in dat Ja altijd wel iets kon ontdekken dat hem in slecht daglicht kon zetten, ze wierpen hem in hun schaduwen en zeiden dan dit is jouw schimmigheid en komt door je toedoen. Zo was het leven voor Bennie echt. Ik werd er soms wat triest van, hij niet meer, kende zijn levenslot beter dan wie dan ook en kon er mee omgaan. Alwaar ik bleef schreeuwen om gerechtigheid liep hij een blokje om of deed iets bizars in huis. Dat was niet van hem, dat werd altijd weer duidelijk gemaakt door de zogenaamde eigenaar, die woonde er niet maar deed toch alsof het zo was en is en zal blijven, ze emmerden over de oorspronkelijke staat maar die bestaat immers niet, heeft als zodanig nooit bestaan. Het bestaan en oorsprong is echter een onmogelijk concept voor bureaucraten, ze snappen daar niets van. Er is, moet een oorspronkelijke staat zijn want het staat ergens op papier, nou dan moet je het huis met de grond gelijk maken want dat is de oorspronkelijke staat, en dan terug naar de architect en zijn concepties, die ergens door zijn ontstaan en dan daar weer heen. De oorspronkelijke staat is een willekeurige lijn aangemaakt door een saaie suffe man aan een bureau, die niet meer kan zien dan die zelf getekende lijn, zeg maar wat voor en na Christus is voor een gelovige. Bennie begreep dat en deed dus met het huis wat bij hem opkwam, hij liet alleen de facade de facade. Dat hoorde bij zijn grote kleine plan.

Zoals u ziet zijn wij hier niet met velen, maar hij gaat ook niet alleen zoals hij vreesde te moeten gaan. Tien man sterk gaan wij in deze nare klote miezer regen zijn lijf zien verdwijnen in de kiepwagen die aanstonds moet verschijnen, het is toch echt de afgesproken tijd anders zijn ze nooit zo laat, of is er een Nee geboren in een man ergens aan een stuur met een hendel? Vast wel en daarom heb ik zelf een wagen geregeld gereden door de laatste der humanisten in dit land Hu Man, aannemer of the universe. Gevlucht uit dit land door voortdurende belaging van de druk niet levende beweging van Onthumanisten, Glibberalen, Demoncraten en Geleerdnichten en neven en meer en meer, nu voor een keer terug in dit land en helemaal zonder bewaking.

We zien een fel flikkerende wagen langs de andere stilstaande rijden, de onze ramt even voorzichtig tegen die van de gemeenschap aan, en daar komt ie. Kijk, kijk, de stoom kiepwagen komt er aan om onze Bennie over te hevelen en te malen tot pulp. Kijk, wat een schitterende wagen, Hu Man heeft slechts één Zondebok als hulpje voor het afvoeren van plastic GFT groene afvalcontainers op rolletjes. Deze springt soepel en vlot van en op de wagen, daardoor wippen zijn plakhoorntjes wel wat naar rechts maar verder loopt alles als een boemeltrein, de container klemt in enen goed, ja, hij staat, de bok drukt op de knop en de bak met Bennie Techt stijgt de hoogte in en dan het kantelpunt en daar glijdt oom de bak in, die begint dan met duwen trekken duwen trekken draaien en keren, tot Bennie opgaat in de eerder gekiepte massa, voor het juiste effect zit er al menig afval bak in de container wagen, niet eens eerst afgewogen en van bijbehorend gemeente prijskaartje voorzien, totaal gratis mee malend met onze oom Bennie Techt tot een heerlijke groene compost waarop de natuur graag wil groeien.

We kijken hoe de containerwagen van Hu Man, aannemer of the universe de hoek omgaat zoals ook Bennie onlangs het hoekje omging. Er achteraan lopen doen we niet, het is wel goed zo. DomiNee Zegger neemt wederom het woord.

Nou dit was het dan, als iemand nog wat wil zeggen over Bennie of gewoon zomaar omdat er tijd voor is en daar wel lol in heeft kom gerust naar deze open microfoon en doe iets onzinnigs met de tijd zoals Bennie zou doen.

Ik was zeer gehecht aan Bennie en zijn manier van leven en denken, heb het altijd als een voorbeeld gezien. De betere manier van zijn. Ik was meer dan ik vooraf had gedacht en Bennie zou willen aangedaan door het vergaan van deze merkwaardige man die een god was voor alles en iedereen met een Nee in zijn / haar bagage. Nee horen was zijn roeping, en daarover had ik een stukje geschreven dat ik graag wou voordragen tijdens zijn inmiddels voorbijgereden afscheid. Imagine had het vooraf goedgekeurd met een slappe lach.

Welkom buren en paar fans van Bennie Techt wiens echte naam altijd onbekend is gebleven. Deze man heb ik leren kennen tijdens verjaardagen van Imagine, er was niemand die zoveel en zo intens gehaat werd in haar familie als Bennie. De meest onwelkome gast maar bij ons was ie altijd welkom, er was niemand zo leuk, eigenlijk ondanks het alom aanwezige Nee gewoon aardig gebleven man loom levend met in zijn lijf en leden geabsorbeerde anarchie. Het tegendraadse was zijn lijf, lust en leven.

Goed dan

Bennie Techt komt straks bij de hemelpoort. Hij komt aan alleen hij is niet via de officiële methoden opgestegen hemelwaarts. dat hebben we net gezien en gehoord, met mate. Een klerk ziet en ruikt Bennie aankomen meurend naar afval. Wie bent u en van waar komt u, er zijn slechts enkele methoden om vervoerd te worden na de dood en daar zijn we op ingesteld. Op deze manier wordt alles onoverzichtelijk. Ik kan u zo niet toelaten. Ga maar terug naar u leven en sterf nog een keer maar zorg dan dat u na de dood precies zo wordt opgehemeld als anderen, dit is onkies.

Nou dat was het. Ik verwacht Bennie ieder moment terug.

Een door de regen waterig applaus stijgt op, alleen DomiNee en Imagine en de opgekomen journaliste kunnen er echt om lachen de rest niet zo, maar dat zijn dan ook gezondheidszorg personeel, gemeentemedewerkers, een priester en twee niet erg geheim agenten. Bennie zou trots zijn op zoveel misplaatste achterdocht.

Na deze vlotte dienst drinken we een kop koffie in bizarre huize Bennie Techt waar echte planten plastic planten wurgen, de vloerbedekking het plafond siert, kleren op de kop hangen, vastgeplakt aan de wand. DomiNee zet de koffie zoals anders Bennie het had gedaan, al die jaren deed. Hij is niet aangedaan, is niet in rouw, het is duidelijk net zo'n dag als alle andere en eigenlijk is dat ook zo. De rest er omheen zelfs zo'n dienst is opsmuk, meerwaarde toekennen aan ons bestaan in vergelijking met al het andere, ons tot heiligen verklaren, bijzonder goed, een woonplek waardig zelfs na de dood. Dat is natuurlijk niet zo, dat weten we maar we willen het niet weten en dus is zelfs een begrafenis een Nee van ons tegen de rest, de bomen, de lucht het water, onze eigen natuur. Niemand van ons komt ooit uit die kast. Hu Man belt aan, hij heeft Bennie gedumpt met toestemming van geld op de normale gemeentelijke hoop en heeft nu zin een kopje zwart warm vocht uit misschien wel Ethiopië en gebak, bananen en chocolade muizen en kikkers, Bennie hield van het leven, andere levens echter niet zo van hem maar hij dankte de bedenkers van gebak en de koffieplanters in Ethiopië, de makers van regels en kikkers en muizen en de absurde wereld iedere dag voor zo ontzettend veel onzin.

Imagine was de enigste die er een beetje oncomfortabel en onrustig bij zat, ze was duidelijk op iets aan het broeden, iets dat later deze maand nog gezegd moest worden. Door deze begrafenis was ze daar nog meer van overtuigd.

Eten met Fantasja en Fantabel Gezamenlijk Agenda punt 2

Het is een stampvolle agenda maand, amper een dag na UB44 in Woeste Hove uit eten met een paartje vrienden van Imagine. Ik ken ze amper maar nu moet ik ze wel leren kennen. Het merendeel van onze gezamenlijke agenda wordt gevuld dankzij de interacties van mijn Imagine, ik doe er aan mee want anders zouden we als Peper & Zout, onze buren, door het leven gaan. Elke dag wachten op wat de bel brengt, herinneren hoe het was toen we nog deden alsof het leven vol potentie zat, potentie uit Zout gespoten in een schier eindeloze voorraad zaad donor potjes. Klinisch hoogtepunt.

Maar een etentje, daar heb ik zeker geen hekel aan. Straks komen er mindere zaken op ons af. Begrafenisje, ziekenhuisje, moedertje van Imagine, en van al die dingen moet één de ergste zijn. Etentjes zijn dat tot nu toe niet zelfs niet met moedertje OImagine.

In een restaurant nabij gingen we gezellig een tijdje samen malen, op 5 kilometer hier vandaan, loop afstand dus. Gisteren liepen we 5 km tussen venue Hove en de wagen in Parkeerpark Kafka, dan konden we dit ook aan. Het Ninja Sterren en maan restaurant Weltevrete, te Visioenkerk daar gingen we heen. Klonk goed, en echt sterren kwaliteit eten, dankzij uitmuntende goed keuring van rubberelastiekjes en zo fabriek Ninja(punt)com.

Imagine wil niet ergens te vroeg aan komen, ik niet te laat en dus komen we overal en altijd precies op de juiste tijd aan. De wandeling naar Visioenkerk verliep zonder noemenswaardige tijdlijn evenementen. Fantasja en Fantabel stonden te wachten op het parkeer terrein bij hun hondenslede, de husky trekhonden zaten allemaal braaf met hun rechterpootje omhoog. We gaven ze alle 9 ons eigen boven pootje en daarna pas een handje aan het koppel. Fantasja zag er prachtig uit, als Sneeuwwitje maar dan oranje en Fantabel leek op Radar uit M.A.S.H. Hij sprak sneller dan het geluid, Fantasja haar tanden blonken en schitterden zo fel dat ik er niet schadevrij tegen op kon kijken.

De entree

Zullen we maar? vraagt Imagine ongeduldig. Natuurlijk zullen we, we waren daar niet om het restaurant van buiten te bekijken. Fantabel had voor ons gereserveerd en moest daarom als eerste naar binnen. Wij liepen er gedwee achteraan, kon ook niet anders, de deur was nogal smal, we moesten er zijwaarts doorheen. In de entree hal stond het vol schoenen. De deerne der ontvangst zei dat we de onze ook moesten uit trekken, restaurant policy, deze dan omruilen voor dieren sloffen. Ik koos de mier sloffen omdat ik thuis in de tuin graag met de voeten mieren plet. Nou kon ik dat eens doen zonder dood en verderf te zaaien in een populatie. Imagine had zeeleeuw sloffen, Fantasja kreeft en Fantabel duizendpoot slofjes. We sloften achter de ontvangst deerne aan naar entree hal 2, met balie, als ook wachtkamer voor als alle tafels bezet zijn of als je binnenkomt zonder reservering. Je moet dan per c wachten zelfs al is er plek zat, weer een andere policy.

Fantabel toonde aan de balienees met de pc zijn reservering, paspoort, rijbewijs, bibliotheek pasje, gouden, platina omrandde, met diamanten getooide krediet kaart en pas toen gaf de balie medewerker hem een goedkeurende knik, zelfs een bescheiden knipoog. De eerste bediende klikte op een knopje en er ging een deur open, behalve de volgende assistent in pak kwam er ook een warme rokerige mist uit de deur opening, we wandelden op de tast door de walm achter de voor ons zwevende assistent aan. Als ik het duidelijker had kunnen zien zou ik van zoiets zeker opkijken. Nu twijfelde ik aan eigen ogen, Imagine niet aan de hare en zei tegen de assistent 'Kun je ook normaal met de voetjes op de vloer lopen, dit zweverig gedoe werkt me op de zenuwen'. Daarop liet de man een soort scheet en zonk naar beneden de vloer op. Aan het einde van de mist gang lag het eet gedeelte. We konden kiezen uit drie zit plekken voor vier personen, één voor als we veel willen drinken, dat was een tafel waar je onder moest zitten drinken, dat scheelt dus tijd en moeite, wouden we gewoon veel en snel eten dan konden we een tafel krijgen in de keuken, of de aanbevolen tafel, eentje met uitzicht op een sprookjesmeer waar lichtgevende dolfijnen op uit sprongen, meerminnen zonnebaden in bikini top en vuurvliegjes de boel opstookten. Deze namen we, we worden maar wat graag aanbevolen, al zou ik ook best graag veel, snel eten en flink wat drinken.

Fantasja nam plaats op een blijkbaar speciaal voor haar aanwezige oranjewitje troon, wij kregen de drie gewonere maar heel, heel lekker zittende eetstoelen. Zodra ik met mijn billen op de stoel zat kon ik voelen dat ik begon te ontspannen, een vretige rust kwam over me terwijl ik keek naar de huppende dolfijnen. De rest zat al even hemels voorwaarts te turen aan den tafel aanbevolen, Fantabel hield zelfs op met ratelen tegen Imagine, de rust daardoor eindelijk compleet, en vanaf dat moment sprak hij in een veel langzamer tempo, konden we eindelijk horen en verstaan wat ie zoal zei. Waarschijnlijk aten we daarom hier, dit is natuurlijk het enigste restaurant met voor Fantabel dit soort nuttige magische extras, met echte mensen die ja en nee zeggen op het juiste moment. Er kwamen best zinnige en aardige dingen uit zijn hoofd via via, tong, lucht en onze moedertaal, zelfs Fantasja leek verbaasd.

Ronnie Ober & Miss Oct Ober

De ober kwam horizontaal aanvliegen in een strak zwart wit uit een geheel gesneden glad pak met een zilverachtig blinkende O op de borst als een zeer nette edel kitsch superman, hand vooruit en daarin vier Weltevrete menu kaarten, deze wierp hij zwierig voor ons op tafel, daarna kantelde hij in verticale positie, ruim een meter boven de ronde volle maan tafel en begon aan de uitleg over een paar dingen op en rondom het menu.

'Beste bezoekers van Ninja Sterren en maan Restaurant Weltevrete, ik ben vandaag u hoofd ober, tafeldienende der tafel dieners, mijn naam is Ronnie Ober. Ons menu bestaat uit vijf treden, u kiest eerst, tree één, de voor voor gerechten, de zogenaamde amusementjes of amusanten, daarna, tree twéé, het voortgerecht, soep, soep of soep, dan het kop, top of hoofdmenu, tree drie dus, vervolgens de vierde tree op de menu trap, het eerste na gerecht, een keuze uit 5 willekeurig op tafel te toveren nagerechten door onze speciaal op zijn vliegend tapijt overgevlogen Oosterse vreet magiër Simon Salabimbam, u krijgt vijf wensen en hij zal ze u als een toetje schenken, en als laatste, tree nummer vijf, het dessert, keuze uit tien zeer kleine hapjes, maar nu eerst, openen we de meegeleverde drankkaart, alstublieft, en dan gok ik wat u wil en schenk dat in.'

We openen braaf de drankkaart. Ronnie Ober begint bij mij.

'Natuurlijk vanzelf sprekend, Speciaal bier, u koos voor een Ochtend Kriek maar ik schenk u deze, de Sneeuw Palm, past veel beter bij u smaak en het door u nog te kiezen menu, maar ik weet nu al wat u neemt. Madam Fantasja, prachtige jurk madam, u weet ze wel te kiezen, voor u deze sprankelend frisse bronwijn gemaakt van magische witte pitloze druiven en heilig water uit Lourdes, uit het beste jaar daarvoor 1765. Dan Imagine, voor u Champagne Cola uit de Himalalaya, fruitiger, zoeter en intenser is ze nooit gemaakt. En groot verdiener Fantabel krijgt zijn uiterst zeldzame Graan Jenever, graan uit de diepzee, gestookt op unieke locatie, een eeuw bewaard in de kern van de aarde en 20 jaar geleden opgediept door Jaap Weltevrete uitbater van Ninja sterren en maan Restaurant Weltervrete. Smakelijk. Ik stuur zo een minderwaardige onder ober om de eerste drie delen van het menu officieel te noteren.'

Als dit gast gedoe zo door zou gaan aten we deze avond voorbij zonder onderling woorden te wisselen. De drank vloeide. We waren binnen gelopen en gingen weer zitten, zoals zo vaak, zitten is tegenwoordig echt je van het, tuimelden op ons zitvak van de ene naar de andere bizarre mogelijk eet en drink ervaring. Mijn Sneeuw Palm was werkelijk afschuwelijk lekker, ik kreeg er tranen van in mijn ogen en de neus. De rest van het gezelschap al even aangedaan door de geboden, volgens Ronnie, zelf aangevraagde wonderdrankjes. 'Dit is lekkerder dan opstaan om half één' zei Imagine snotterend, Fantasja, ook al sniffelend, met een brok in de keel 'Dit moet de smaak zijn van het ontstaan van de aarde' en onderwijl zit Fantabel met natte ogen en schokkende schouders voor ons en zei wat eigenlijk bij ons allen opkwam 'Volgens mij ben ik net klaar gekomen'. Ik begreep dat, al sinds de eerste slok was ik ook in zo'n hogere sferen roes. Na enkele minuten was de stemming weer gewoon goed en de eerste golf der extase gaan liggen. We konden weer communiceren, maar de koetjes en kalfjes weigerden uit de stalling te komen, het moest aan deze drink en eettafel wel ergens over gaan.

Vooraf Amusementjes

Terwijl Fantabel net wou uitleggen waarom volgens hem het leven en de dood één geheel zijn en het leven al vooraf bepaald is, alles, hoe een leven start, loopt en stopt komt de onder ober aan zwieren. Deze ober was een vrouw, in eerste instantie dacht ik aan zo'n rondborstige duitse bierstübe deerne. De borsten bleken echter geen borsten maar uiers, met vier geringde spenen volgens mij, die pronkten onder haar strak gesneden outfit, de rest was van normale humane proporties en vorm, geen hoeven, geen hoorns, een struise dame. 'Hallo waarde gasten mijn naam is Miss Oct Ober u assistent ober voor als grote O, Ronnie elders vliegt, oink, boeh' zei Miss October. Het voor voor amusementje menu bood voor ieder van ons wat wils, doch Imagine en ik deelden onze keuze, een kort tafel optreden van de vier muzikale walnoten, Fantasja koos het absurde etensbord toneel van de Spruiten Wissers en Fantabel wou kijken naar de drie synchroon zwemmende en rokende palingen, ons derde op tafel amusementje, alvast leuk voor starters. Miss Oct Ober dankt ons voor de geweldige programma menu keuze. Ze verlaat onze tafel en toen pas zagen we haar schattige krulstaartje. Alle vier keken we een poosje onbeschaamd maar vol waardering naar haar fraaie achterste met staart.

De Zingende Walnoten

De muzikale walnoten worden door miss Oct Ober op tafel gezet, elk walnootje voor een microfoontje. Een introductie zat niet bij de prijs inbegrepen. Ze zongen er meteen op los zonder een check, eerst een doowop versie van Creep van Radiohead en sloten af met een spiritual gospel versie van een vrij onbekend Slipknot nummer, meteen na de laatste noot werd het kwartet vlot van het podium gegrist en getransporteerd naar de hoge dranktafel verderop voor een paar drankliederen, waarschijnlijk.

De Spruitenwissers

  Het podium werd razendsnel omgewisseld voor de Spruiten Wissers, absurd fysiek tafel theater. De 7 spruiten rolden een poos kolderiek over het bord en dan werd er een omringd door de rest en net zo lang geschild tot de spruit was verdwenen, en rolden ze weer heen en weer tot het volgende spruitje hetzelfde lot als de eerdere moest ondergaan, tot niks geschild, dit ging door tot de zevende en laatste spruit, en deze schilde zichzelf op striptease muzak tot het niks ware. Het toneel vol schillen werd afgevoerd naar achteren, de keuken coulissen, waar de spruiten zich weer moesten aankleden voor een ander optreden elders in het pand.

Synchroon Zwemmende en Rokende Palingen

Het laatste amusementje waren de synchroon zwemmende en rokende palingen in de show waterbak. De palingen zwommen samen exact gelijk naar links, rechts, boven, beneden, in een rolletje of een golfje, even het kopje naar boven voor een teug aan een pret sigaret en weer een paar minuten gelijk zwemmen op muziek van Visvaldi, het was best knap maar het tussenstuk een tikkie saai, het slot dan weer niet, samen sprongen ze een halve meter omhoog uit de bak, draaiden alle drie gelijktijdig een axel, schroef, en een salto en zonder plons terug in het water, in enen tot stilstand, tot ze echt eindigden met een lange teug aan de leuk peuk. We konden niet anders dan gaan staan en klappen, weergaloze uitvoering. Ik gaf een 10, Imagine een 9, Fantasja ook een 10 en Fantabel was zo onder de indruk dat ie per ongeluk een 01 gaf in plaats van de 10. Anders hadden ze zeker een gouden plak over gehouden aan deze uitvoering.

Soep

Terwijl we zaten te bekomen van de amusanten kregen we van Ronnie Ober ons tweede drankje. Hetzelfde als de eerste maar daar treurden we niet om, niet op die manier. Niet lang daarna kwam onze persoonlijke soep keuze op tafel. We hadden toevallig allemaal dezelfde soep besteld, de Weltevrete Oersoep van de week. Hete soep met daarin allerlei vermicelli in de vorm van oer oude wezens, ééncelligen, dino's, neanderthalers, daarnaast met veel streek gebonden groenten en licht hallucinerende paddo's waardoor we elkaar en onze omgeving eens anders konden ervaren. De soep trip was over in slechts enkele minuten maar bij mij leek het een eeuwigheid te duren. Terwijl ik at kwam de fermiczelli tot leven, ik zag dino's dansen met dolfijnen, eencelligen vermeerderen tot pienter leven, holen mensen in oersoep roeren, kometen van soepballetjes in mijn hoofd ontploffen. Wederom zat ik sprakeloos na te genieten van dit soep gerecht, en mijn Sneeuw Palm was nog niet eens op.

Broodnodig

Gedurende het hele tijd verpozend malen verkeerde ik voortdurend in staat van opwinding, in mijn ogen hadden mijn pupillen waarschijnlijk de iris verdreven ver naar de zijlijn dat was bij de anderen namelijk wel zo. Imagine moest per direct naar het toilet en trok mij mee, Fantabel en Fantasja volgden. We stoeiden daar kortstondig met elkaar kwamen allen vlot en gingen fris en tevreden terug naar het offer maaltijd altaar. Zo nu hadden we de broodnodige seks ook weer gehad.

Het Grote Gebeuren

We gingen goed zitten voor de belangrijkste fase van dit magische eet theater. Het maal der malenden, 't Grotere Gebeuren, waar het vanavond ons om ging, het hoofdmenu. Ronnie Ober zweefde al boven tafel voor de nodige uitleg en info. nog tijdens het opdienen. 'Welkom terug op u door kabouters warm gehouden zetel, hopelijk is het broodnodige intieme tussendoortje u goed bekomen. Dan nu het formidabele kopmenu, heer Fantabel u heeft terecht gekozen voor de Eenhoorn stoofschotel, geweldige keuze! Onze Eenhoorns worden lokaal gefokt, leven tot hun dood een geweldig leven, vaak zeggen ze zelf tegen de slagers 'Het kan niet beter, ik ben zo gelukkig, breng me nu maar om' en dat doen we dan. Zo ook deze. Voor u ligt een been stukje van Sjirlie Bassie 7, de Eenhoorn merrie, moeder van 5 veulens, gelukkig in haar hengst keuze, en heel tevreden geslacht. Daardoor is dit ook een heerlijke schotel. Natuurlijk is ook dit vlees gestoofd in het allerbeste sop en voorzien van de beste groene, oranje en rode groenten alsook de verste specerijen beschikbaar in onze keukentuin. En u Fantasja, u koos voor de wildste der wildschotels, de Paashaas stew. Heerlijk. Onze Paashazen zijn enkel gevangen in legers uit de regio, alleen buiten het paas seizoen als hun tijd er op zit. Onze kok is een ware wild specialist en dit is zijn favoriete schotel, een ware passie van deze kok. Ik beloof u een unieke knaag ervaring. Het paashaas vlees komt dobberend in een passievrucht chocolade saus, omringd met vers geplukte vruchten en gesmolten net gelegde pure chocolade eieren. Niet te versmaden. En dan u beiden, u bent het bijna over alles eens, op de drank na, neem nog een slok Sneeuw Palm Van Voorbijgaande Aard, de derde ronde komt zo. U koos voor de gebakken Zeemeerminstrueel, deze muzikale tropen sirene is gekweekt in de provincie Smegmå nabij de opvang voor verdwaasde jammeraars. Een lekkernij maar nog vrij onbekend in dit kikkerbillen luilekker land maar met u typ en publicatie hulp zal dat vast snel veranderen, zoveel lezers u al niet heeft. De zeemeerminstrueel is een lekker zoetzuur sappig vismensje, normaal gezien een beetje giftig van karakter maar niet als ze op de juiste manier wordt stuk gesneden en gebakken. En dat kunnen wij. U vis komt met een heerlijk boelalabeige sausje van eigen fantasie, met daarin diverse lekkernijen, zeeschijfzout, geperste kervelwind, geprakte krekelgeluiden en vijf prinserwten opgelost in mayonaise, handgemaakt door schoon oma huize Weltevrete, dikke, vette saus bewaard in een magische glazen bol met deksel. Het eten is u inmiddels door mijn elf elfjes opgediend, eet u smakelijk.'

Het eten was inderdaad vliegensvlug opgediend. Onze tafel was blijkbaar de enigste die elfjes service had. Fantabel zal de buidel flink ver hebben uitgerekt zodat iedere europa stuiver de goede kant op waaide, in de pickpocket van Jaap Weltevrete. Ik had inmiddels toch liever de fraaie Miss Oct Ober om tafel dan het elftal Deze elfjes waren te rap en misselijkmakend efficiënt, mijn Sneeuw Palm was amper op of er stond al een nieuwe in bloei, haar geurige geile dampen stegen op naar mijn neusgaten. Maar toch vonden we tijdens het eten tijd en plaats om door te gaan over de grote literaire thema's; interpunctie, wit regels, afbr- euk streepjes, boeken presentaties, recensisten, presenteer tafel positie in winkels, de ramsj en dergelijke. Leven en dood dus maar dan in tijden van het kapitalisme, Geld, zijn missie en de grote Groote Markt Kerk, de Cent Pieter. Elfjes vlogen ons om de oren tot ik er een met een servet om de puntoren veegde en schreeuwde 'Rust, rustig, rustiger, rustigst, elf Elf en dertigst ja! Miserabele minuscule druktemakers'. Dit hielp. De elfjes vlogen nu in gewoon tempo, niet langer keukenhulp tempo, daar waar ze waarschijnlijk meestal opereren, snijmessen hanteren en gehaktmolens. Het eten was van zelf sprekend weergaloos, het kende helemaal geen weer, de zeemeerminstrueel in Weltevrete kan ik al mijn lezers aanraden, sappig, mals, roze vlees, glibbert even makkelijk binnen als een oester.

We waren allemaal zeer tevreden over het kop maal. De paashaas en eenhoorn zagen er ook dood, zoals eten hoort te zijn, verdomde goed uit. Zo zie je maar. Je moet je niet altijd laten leiden door medelijden voor fantasie creaturen, in werkelijkheid zijn het gewoon lekkere lappen vlees. Het was een klein uurtje aangenaam gemoedelijk keuvelen en eten met slechts een klein incidentje toen de lichtelijk aangeschoten Imagine net iets te fysiek haar helden verhaal vertelde, die over de bende van vijf draken van films die ze op één avond versloeg en de dood injoeg, toen prikte ze in haar enthousiasme per ongeluk een elfje in haar bilstreek. Daarop werd de stemming aan tafel een poosje wat grimmig en Imagine minuten lang vrij vaak bewust geraakt met borden, glazen, bestek en schaaltjes tot Ronnie de 11 elfjes tot de orde riep en ze wees op de enorme hoop afwas ergens residerend in de potdichte keuken.

Zoete broodjes

Daarna keerde de rust weer. Na dit vreet festijn namen we een poosje rust in de naast de eetzaal gelegen uitbuik lounge aan de rand van het sprookjes meer. Chillend op massage en porno muziek waardoor de broodbodige levenslust weer duidelijk zichtbaar kwam opzetten. En ik even op zoek moest naar ijsklontjes, voor dat soort activiteiten was later thuis nog voldoende tijd. Nu moest er voor die later vanavond opkomende smeltende tijd meer brandstof in en worden opgeslagen, en dus niet meteen omzetten in actie. Fantasja was ook op zoek naar verkoeling, heel kort vonden we elkaar daarin tong aan tong maar net op tijd kwamen we van zinnen bij zinnen. Een mooie avond hoeft niet altijd te eindigen in overspelig gedrag.

Hopelijk dachten Imagine en Fantabel er ook zo over, als wij hier alleen waren dan zij daar. Bij terugkomst was er niks aan de hand, zand lag er al over, gras groeide vier ferme volwassen kontjes hoog, verf was droog, de oogst al binnen en zo en zo voorts. Terug aan tafel kwam de menu kaart met de 10 mini toetjes nog eenmaal op tafel. Ik koos, Imagine koos, de anderen kozen, en zij lagen dit keer op een lijn.

Simon Salabimbam

Eerst echter was er de Oosterse vreet magiër op het tapijt, ik dacht een tapijt maar het was vliegend laminaat, tijden veranderen. De voedsel tovenaar Simon Salabimbam gunde ons 5 voor het dessert wensen. We konden vragen wat we wouden en hij maakte daar een toetje van. Die vijf lif lafjes kwamen dan centraal op het draaiend tafel toneel, waar eerder vandaag ook de palingen, spruitjes en walnoten hadden opgetreden en dan konden we als we dat zouden willen overal wat van eten, elkaars wensen opeten dus. Als dat niet delen is dan weet ik het ook niet meer. Fantabel was erg in to Formule 1 en hij wenste dus een Ferrarrrri racewagen, Simon toverde er eentje en veranderde het object in een kleine goed gevulde Italiaanse ijstaart. Daarna was Imagine aan de beurt zij moest diep nadenken, ze had weinig wensen, ze kreeg alles al van mij, toch wist ze er eentje waarvan ik niks wist te bedenken. Ze wou graag eens in een vliegtuig (omdat dit van mij niet mag). De magiër schonk haar een truffel chocolade munt mocca vliegticket bavarois, geen idee over de geldigheid maar ik ging hem opeten nog voor Imagine haar elfjes moordwapen er in kon prikken. Fantasja had genoeg wensen voor een heel restaurant en had dus moeite eentje uit die wens stapel te kiezen, uiteindelijk wenste ze een papagaai die 17 talen vloeiend kon spreken en onderwijzen, de magiër zette deze wens om in 17 papagaaien bonbons gevuld met typisch streekgebonden eten; marmite, levertraan, dadels, rattenstaart, ossetong, haaievin et cetera. En dan ik, ik dacht dat mijn wens identiek zou zijn aan die van Imagine maar nee dus. Ik wens nooit een vliegreis of zelfs inkijkje in een vliegmiddel, wat ik vooral wou was meer geluk voor iedereen en mij in het bijzonder, de magiër knipte drie keer met zijn vingers en er verscheen een heerlijke klavertje vier roomsoes met een groen slagroom toefje. Soesjes maken mij inderdaad vaak even een stukje gelukkiger, als alles tegenzit zou ik de wereld willen veranderen in een slagroomsoes en ben ik in geen tijd de gelukkigste mens op de met slagroom gevulde aarde. Fantabel mocht nog eenmaal wensen, want hij is de man van het geld, hij fluisterde deze wens in de oren van Salabimbam en die liet een peperkoekje met strooigoed replica van het Weltevrete restaurant in de lucht boven ons verschijnen. En zo waren al onze grootste wensen omgezet in zoete toetjes, voor ons om rap en wel en goed op te vrete. Door de magie van Simon was ik vergeten mijn oog te houden op het ticket toetje, dat was al terecht gekomen bij de rechtmatige eigenaar en Fantasja. Ik keek smekend naar de zijn spullen al inpakkende Simon Salabimbam, mijn blik moest zeggen 'kun je ze nu nog veranderen in een slagroom soes? Alsjeblieft.' maar zo zag de magiër dat niet. Hij dacht dat ik dacht dat er meer slagroom op en in de soes moest want dat was wat er gebeurde. Daarna vloog hij doodgemoedereerd weg op zijn vliegend laminaat met daarop een al gepakte rolkoffer in een bagage rekje richting een van der Havik hotel in de buurt of zo.

De betoverde toetjes waren gelukkig zo lekker dat ik al het eerder gedachte direct weer was vergeten. Imagine was na haar dessert ticket niet gaan opvliegen en Fantabel reed buiten niet als een malloot cirkeltjes in een koude suikerzoete rooie racewagen met een zwart paarden vlikje erop. Het gewenste bleef slechts bij toetjes daarom leek dat getover mij een beetje zinloos amusement, hadden we niet net zo goed gewoon een woord kunnen kiezen en dan had Simon daar een toetje van getoverd. Misschien is dat wel precies wat dit was, show, een zoete show voor in de mond.

Astronauten toetjes

Dan kwam er zelfs nog een toetje na het toetje. Geweldig restaurant, die Ninja sterren volkomen terecht, en maan ook. Miss Oct Ober was terug voor serveer diensten, de elfjes aan de afwas gezet door Ronnie Ober of kwaaie onzichtbare keuken heersers. Op het laatste menu onderdeel stonden maar liefst 10 toetjes als een snoepje zo klein met een hemelse smaak, alle smaken van een groter toetje met een vleugje smaak fantasie van de astronauten toetjes kok. In eentje zat maar liefst een hele tropische vruchten slagroomtaart verstopt. Fantabel en Fantasja hadden de heidehoning bosbesgelei walnoten room roomboter cake pil uitgezocht Ik had blind gekozen, het menu op tafel gedraaid en gewezen, ergens nabij het banaan vanille caramel pudding met zwarte bessen saus zuurtje. Imagine koos eerder en zeer vastberaden al de vla flip met rode bessen saus ampul.

Vijftien minuten later werd alles door Miss Oct geserveerd. Het mini toetje opgediend in een antiek bord ooit ontworpen door de kunstenaar Miro het snoepje lag op een munt blaadje en daar omheen in halve maan vorm kleine pinda kruimeltjes. Dit menu onderdeel vond plaats onder begeleiding van live muziek door het Weltevrete Harpcore tokkel trio. Ze tingeltangelden tijdens het opdienen en doorslikken het vlotte repertoire van Fugazi, Snuff, Minutemen en Black Flag.

Beschaamd snel slikten we ons toetje snoepje door en werden daarop met een smaak sensatie beloond, een implosie van oraal genot. In de mond op de tong schaatsten, huppelden en sprongen de smaken als op een indoor ijs hal trampoline, de tong door zoet, zuur en bitter gemasseerd. Een knallend knisperend zuig feestje tussen de tanden, over de tong en onder het gehemelte.

Fantabel was echter nog niet zover hij hield zijn oor bij zijn astronauten toetje en vroeg 'Horen jullie dat?' Uit zijn snoepje kwam een loep zuivere basstem, deze zong een treurige gospel spiritual op de tekst van Smells like teen Spirit.. enteeeertaiiin uuuus. Hij werd ziedend van woede en vroeg de hoofd bediende Ronnie Ober erbij. Ronnie kwam meteen over vliegen. Hij nam het snoepje van het Miro bord en hield deze bij zijn goede oor zodat hij kon luisteren naar het snoepje. Deze zong nu het Ave Maria.

Fantasja was wit weggetrokken omdat ze waarschijnlijk ongewild een amusementje, een van de talentvolle muzikale walnoten, de bas had opgegeten. Het beviel haar helemaal niet. Ronnie Ober had zich zelf ook niet meer in de hand, toen hij eenmaal het snoepje diep en laag intens treurig had horen zingen, tierde hij luid, sloeg tegen het plafond op weg naar de keuken en riep met de keukendeur nog open 'Welke idioot doet zoiets, wie heeft een muzikale walnoot aan de ingrediënten van het toetje toegevoegd. De bas ook nog, die zijn al zo moeilijk te krijgen!!!'

De zesde en laatste afgang   Jaap Weltevrete de eigenaar kwam even later bij onze tafel en hij zei bij wijze van excuus, 'Nou eh, dit is eh de eerste keer dat mie dit zo overkomt, ja, ik baal hier flink van, dit is echt klote, we werken hier dag en nacht een blik in de rondte en nou dit, ja godsamme, sorry, ja nou ja echt'   Om het euvel met de opgegeten walnoten zanger goed te maken schonk hij ons gratis de hele door ons genoten maaltijd terwijl hij duizendenéén welgemeende excuses onder een paar woorden vermompelde (Janousorryverdomme,ja), maar die woorden waren zo goed en eerlijk gekozen dat we allemaal blij en tevreden huiswaarts konden gaan. Zeker het vlot van de ellende herstelde Fanta paar, Fantabel accepteerde de excuses. De uitnodiging voor hem en zijn wonderschone Fantasja op Weltevretens zeer unieke spectaculinaire kerstdiner, normaal alleen voor de waterjetset, zouden ze in overweging nemen.  We kregen ook nog een astronauten toetje mee, zonder noten, voor onderweg. De chef had zelfs voor het eerst tijdens zijn werkzame bak en sudder leven zijn excuses aangeboden, aan ons, een kwartet simpele klanten, en aan het resterende muzikale walnoten trio, dat wou Fantasja graag. Ze was inmiddels volledig bijgekomen van haar hysterische jammerbui. De heer Weltevrete bracht ons door het mistpad mee naar de nauwe uitgang, nam voor vertrek de sloffen in beslag en deed ons de schoenen aan. We troosten hem, aangedaan als hij was over ons lot en het vreselijke leed van de muzikale walnoot. Schonken Jaap de nodige complimenten en ondersteunende woorden. Kom op, jong, laat je niet kisten, komt wel goed.

Het plan

Zodra we uit zicht en buiten hoor afstand bevonden van het restaurant hoorden we een lage basstem een vrolijk lied zingen, de stem kwam uit het handtasje van Fantasja. Ze opende haar tasje waar de noot opklonk van uit het achterste compartiment van haar schoudertas, naast de zakdoekjes en lipstick. Het paar stelde ons aan de ontsnapte walnoot voor. Zijn naam was Deelnemer 11, een aan de zang universiteit van Genitalië afgestudeerde zanger met als specialisme het ver doowoppen van indie rock en punk traditionals.

Het hoorde allemaal bij het in het Fanta paar opgekomen en uitgevoerde plan. Tijdens het diner kwam dit snode plan opzetten in Fantabels stereo setje en hij zocht tijdens onze korte verpozing in de uitbuik lounge aan het sprookjesmeer het walnoten kwartet op. Deze waren aardig uitgeput en een beetje klaar met het harde werk en amuse regime in restaurant Weltevrete. De walnoot bas, wetende hoe zeldzaam zijn soort is accepteerde het voorstel van Fantabel, hij de vrijheid, het trio gedwongen vakantie tot het amusementje casting agentschap van het eethuis een nieuwe goed zuiver zingende walnoot bas kon vinden en tekenen.

Het bleek dus dat Imagines vrienden, Fantabel & Fantasja, beroeps bedriegers waren, ze verdienden de kost en maakten plezier met uitvoeren van snode plannetjes bij dit soort uitjes om aan de gepeperde rekening te ontkomen.

De muzikale walnoot kregen wij mee. Deze noemde mij bij overhandigen pappie daardoor kreeg ik het even te kwaad. Gelukkig zei Imagine dat ik vanavond als haar ware echtgenoot en nieuw bakken pappie weer mocht proberen een mammie van haar te maken, en zij zou mijn eigenste verborgen walnootje laten jubelen. De tranen droogden rap op door de stomende hitte ontstaan in mijn lendenen.

Fantasja en Fantabel liepen naar de honden slede, wij gaven de brave huskies poot en knuffelden het fakende Fanta paar. Ze haalden de honden met de ingebouwde chip van het slot, gingen op de slede zitten, en zo vlogen ze de sterren lucht in op weg naar huis en daarna op zoek naar weer een andere eerlijke of net zo oneerlijke kostverdienende ondernemer voor het uitdraaien van een overijverig pootje.

Wij liepen de vier kilometer terug naar huis. Ik achter Imagine aan zodat ik haar mooie billen kon zien golven en deinen in het licht van de volle maan terwijl onze muzikale walnoot zoon een heerlijk lied zong op de maat van mijn Sneeuw Palm hik.

UB44, den Woeste Hove Gezamenlijk Agenda punt 1

Van voor

Gisteren traden de bekende, voor ons dan, veertigers en vijftig + ers, zij die tot een beetje voller wasdom kwamen na het jaar 1980 sinds de geboorte van de godenzoon Jezus Christus, zo is al doende, slaande, hakkende, martelende en schoppende besloten, en nu gisteren dus traden, de in de jaren 80 en begin 90 bekende Dub Ska toppers uit het verenigd koninkrijkdom UB44 live voor onze zintuigen op. In bijna originele bezetting, minus de door een overdosis aan allerhande overleden bassist en de met de rest in onmin geraakte zanger. Die twee waren weliswaar bepalend voor de sound van de band maar wij Imagine en ik lieten onze mogelijke pret daardoor niet bij voorbaat onder drukken. Dat teleurstellen kan nadien en vooral tijdens het muziek toneel altijd nog.

Imagine reed mij en haar fraaie zelf zo goed als ineens naar het juiste Kafka Parkeerpark, de altijd goedkoopste in de avonduren, op slechts 4,99 kilometer lopen van de venue. Woeste Hove stond vroeger al bekend om zijn vergane glorie optredens en dat zijn ze blijven doen, verander nooit een voormalig winnend team. Waarom je fans keer op keer verrassen met iets totaal anders, ongehoords, raars als je voor eeuwig conservatief kunt programmeren. Het is een garantie op een zielig lasten togend voortbestaan in Smegmå, daar doe je slechts een handvol onbekende tegen de muur aanbeukende artiesten gaarne mee te kort, nou, en als die ondanks dat toch doorbreken dan staan ze 15 jaar na doorbreken en 10 jaar na de golf aan goede kritieken en sponsordeals toch nog in den Woeste Hove.

Wij zagen daar een hele bende bands optreden ver na hun hoog getijde dagen, veelal met onze leeftijd genoten, die verwachten we ook nu weer in den Woeste zwaar geïsoleerde geluidsbak Hove te zien op het grote muziek feest der ont- en herkenning, geluidsband bij terecht vergeten herinneringen. Onze haren al grijs, veel dunner, de huid nogal dof, gepokt, gemazeld door zinloze zon vakanties, super geweldig slecht vreten en andere gekochte of gehuurde levenslust bedervende rampen. De beenderen stroef, het lijf te vol of te mager, maar we voelen ons ondanks dat nog immer jong. Vrij en blij zoals we nooit waren en waarschijnlijk nooit zullen zijn. Een levenslange afhankelijkheidsstraf in het gemeenschap cachot. Sociaal en veilig rocken met wetsbepalingen, omheiningen, entreetickets, beveiliging, brandblussers, en wij in de Hove mind volgzaam tot door het bot.

Op pad naar de Woeste Hove

We wandelden de vier zeg maar vijf kilometer door de stad langs de 1001 centraal gelegen horeca straat aandoeningen, symptomen van eindeloze verveling, gesloten schuifdeuren, winkel etalages met onbreekbare luiken niet eens meer met geverfde leuzen gevuld, luie donders die verse niet opstandige jeugd, zo grootouders, ouders, zo kind. Waar blijft het vuilspuiten in plaats van boosters, wurmden door, langs bomvolle klimaat verwarmende terrassen en hangplekken, door ijle zoet geurende walmen door brand in rook opgeloste wiet, liepen ongewild op de maat van klote stamp en mars muziek en dan daar, op de Aa locatie, links of rechts hartje stad, hangt er vanaf waar je auto staat geparkeerd, den Woeste Hove.

Rij

Een rij aan leeftijd genoten stond voor de deur, de paar jongeren zijn kinderen van ..., keuvelend, kleppend, best vaak rokend, telefoon al in de hand, daarop zal een digitaal ticket verschijnen. O joepie, wat een vooruitgang. Verder alles feitelijk nog net zo als veertig jaar terug ook was. Nou ja, de rookruimte was een poos terug nog nieuw, twintig jaar geleden, heeft nauwelijks mensen van het roken afgeholpen. Dat kan kanker beter. We lulden wat mee met de praters in de rij. Ik stond daar wat onbeholpen zoals in alle rijen, nog net zo impopulair en onopvallend als ik was toen UB44 even hip was. Imagine helemaal niet, ik zag de mannen loeren, vrouwen trokken nijdige gezichten en dan weer poeslief, het gareel terug in, gezellig, het leek weer een lastige avond te gaan worden. Dan te bedenken dat ik UB44 vroeger niet kon aanhoren. Nog niet, Imagine eigenlijk ook niet. Dit was meer een sociale ontMOETing. Als koppeltje creatieve duizendpoten ontmoeten we hier onze lezers, Imagine dan, ik blijf onbekend door mijn manier van schrijven, niet optreden, man zonder publiciteit, reclame, een pushende meute met een betaalde of bepaalde drang. Het lot van de online auteur zonder naam oftewel een alias mens.

In den Woeste Hove

Na vijftien minuten stap voor stap naderen kwamen we bij het Point of No Return van een rij en stroomden we naar binnen. Toonden het telefoon scherm, iemand piepte er over met een pieper en vond het goed zo. We waren gelegaliseerd, niet langer ongewenst. We lieten onze jas ophangen door uitzendkrachten met een tijdelijke jas ophang roeping, in ruil daarvoor ontvingen we een nummer op een plastic kaartje behorend bij een haakje. Een verwijzing naar het tijdelijk jas archief. Hopelijk correct, soms vrees ik voor leden van de Bond tegen Efficiëntie in de gemailde uitzendeling gelederen. Het zou een uitgekomen nachtmerrie zijn voor die jas ophangende bezoekers in de zaal, zoveel ellend je in de garderobe zou kunnen aanrichten, een geweldig onstuimige chaos is wellicht mogelijk.

Imagine deed na entree haar voor mij nog altijd geheime standaard ding in het vrouwen toilet terwijl ik linea recta naar de bar toog en 1 cola en 1 speciaal bier wou aanvragen bij de tap dj. De glazen ruiter, hij of zij die de volgende leegte vult na de zaal en programmering. Al vijf minuten na opkomst werd ik meteen door een altijd opgewonden barmens opgemerkt dus zodra Imagine naast me stond. Ik bestelde haar cola en gelijk twee speciaal bier, als het zo moet. We zochten een plekje, Imagine wil altijd centraal, ik wil de muur, daar kleef ik het best. Tussen beide is ook een oplossing, nu stonden we beide op een plek die ons niet beviel. O, er was trouwens een voorprogramma maar door de vier kilometer en de rij konden we daar nauwelijks iets van horen en zien, één nummer, half.

Het was voortreffelijk. Kort. De mee optredende band was er zo één die nu onder contract staat bij het oude succes plaklabel van UB44, Polyuniversalis en doet wat UB44 deed maar dan op jeugdige leeftijd. Het is kortom de band van de neef van een  groot aandeelhouder van het parent label. Heel mooi dat de jeugd van de ouders die door hun ouders een kans kregen nu die kans nog een keer krijgen. Tof spul, geld.

Tussen Voor en Hoofd programma

Vervolgens moet je dan interesse veinzen in podium op- en afbouw, Imagine stuurde tekst berichten naar bekenden of een bekende, ergens in de zaal waarschijnlijk. Jawel hoor, ze ging zwaaien, goden zij dank, iemand anders voor de nodige afleiding van elkaar. Mooie afleiding ook nog, het was Sien oftewel Illussien. Mijn humeur verbeterde op stel en met een kleine sprong, nabij centraal station. Het fraaiste stem geluid ingebouwd in een even mooie klankkast.

Ondertussen gebeurden rondom en op het podium de bekende zaken, vervangen drumstel, deze bekken voor die bekken, vervellen, andere microfoon op zelfde standaard, roadies pingelden op snaren, één op toetsen, blazers zetten hun blaas gereedschap neer. Tsjek 1 2 Tsjek. En voor je het weet staat alles op de plek. De voor, tussendoor en op slot dj draaide plaatjes op volle sterkte, die sterkte is de reden waarom ik zo speciaal drink omdat ik dan minder moeite heb met mezelf overschreeuwen. De hedendaagse concert opzet, sinds Dylan elektrisch ging, is ongeschikt voor zachte stemmen, net als disco's, dansclubs en kroegen. Wij moeten zwijgen, kijken en luisteren naar de schreeuwlelijkerds die dit concept voor eigen belang hebben bedacht, uitgevoerd en verder ontwikkeld. Er zijn maar twee manieren om aan deze oermannen te ontkomen, alleen het album kopen, of een band beginnen. Imagine haar heldere stem snijdt echter soepel als helder bronwater door deze volume gruis heen.

Het preventief kijkspel was nogal saai en dus beukten we stapvoets terug richting bar, de dames moesten mee, anders zou ik daar bij de bar wachtend op waterige stem dope het hele UB concert missen. Inderdaad met deze dames werd ik al geholpen op vijf meter van de bar, eerder geholpen ver voor de onopvallende mensen, zoals ik gewoonlijk, al aan de bar minuten genegeerd, had ik in deze omheining niet zo'n vreselijke zin in speciaal bier dan zou ik me voor dit gedrag kapot schamen. Ik kan me de dagen aan de verkeerde kant van de bar herinneren, pas toen het naborrelen al was begonnen kon ik een pil s bestellen.   Tegenwoordig neem ik een stroomstootwapen mee als ik in mijn uppie een concert bezoek. Dat werkt beter dan pepperspray, want dan kunnen ze na het besprenkelen van de ogen de tap niet meer vinden. We betaalden het spul op geruime afstand van de waarheid en ik volgde de schonen naar het centrale punt van de zaal. Iets daarvoor, steeds verder naar voren en met een drietal glimlachen en wat boezem contact stonden we vooraan bij de overige dames op leeftijd. O ja. Net voor de aanvang van het eerste nummer.

Het grote UB 44 Optreden

Al na twee nummers waren we alle drie hevig teleurgesteld. We vonden hier nog steeds niks aan, lieten ons terug zakken in het pak, zochten mijn zijkant op en daar vast kleven turende naar de ware YouBe44 fans. Sien of Imagine bestelden zo nu en dan, kwamen zo snel terug dat het leek alsof ze het bier, wijn en fris hadden gejat uit handen van de concert aanhoor buren. Bij Sien zou dat kunnen, geeft gewoon geld aan de ander die net naar voren loopt met de vers opgehaalde tap benodigdheden en die loopt dan met lege handen zonder te weten waarom terug naar de bar om hetzelfde alweer te bestellen met valuta en groeten van Sien. Het is haar verdomde stem, alsof je geilste geweten je dat soort dingen laat doen. Als een radio bleef de dubska band verder spelen terwijl wij de concerterende medemens bekeken en keihard subjectief beoordeelden, Imagine liet niks heel van publiek en band, gelukkig is ze niet zoals ze niet is en schrijft en spreekt dus pure fictie, geen echte recensies of zij kranten kolommen. Niemand goed gemutst aanwezig lijdt door haar echt pijn.

Ze was de bron van vermaak aan onze zijkant van de zaal, de omstanders luisterden stiekem mee, de oren rood, de lach kon niet worden voorkomen. We stonden niet voor niks in de zaal marge. Het Imaginair oordeel is in ons marginaal voordeel. Het merendeel, den fans, kon ons toch niet horen, zagen ons niet, en herkenden ons niet , mij zeker niet en dat is ook nergens voor nodig. Het laatste nummer kwam uit de boxen huppelen na een uur spelen, jammer voor de wel waarderende rest maar ze kregen misschien wel een toegift, die was er niet voor ons.

Er uit.

Ik en de door babbelen heze Imagine liepen naar de garderobe, voerden daar ongeveer uit wat we deden bij aanvang, krijgen ons geld echter niet terug. Iedere keer vraag ik me af waarom we die centen betalen, 600 bezoekers is 600 euro, voor het door een ander laten ophangen van een jas en later overhandigen, het is een teken van wantrouwen niet een service, je kan heel goed je eigen jas ophangen, toch, ik wel. Wantrouwen is omzet daarmee verkoop je dit maar ook sloten, poorten, schuifdeuren, scanners en uiteindelijk uniformen, alarmsystemen, wap...   Imagine zag mij inwendig stilletjes bij de jas nummer wissel balie absorberen in deze grijze sponzige gedachten gelei, ze propte mij snel mijn jas in handen en trok mij naar buiten voor ik iets nijdigs kon zeggen tegen zo'n luttel beloonde jas suppoost, smerige jascist of zo. Sien was met haar van nature al heze stem blijven hangen in de zaal bij haar los vast vrienden kliekje, daar in menig echte UB44 fan. Zij die teksten kennen, cd en of de originele succes lps in huis hebben, charts met de hits uit hun kopjes kennen, familie kronieken van de bandleden, managers, roadies en alle technische know how betreffende studio, instrumenten en belastingontduiking.

De weg terug

Wij liepen de vier mijl naar de auto, beetje erg om, maar om dit late uur is de drank van uit 't vat of fles volop in de man en dan is Imagine nog meer dan anders een mikpunt voor lamlendige slappe opstootjes vanuit de onderbroek wereld. Deze avond kan ze daar niet mee omgaan, om dat goed te kunnen met moet je zelf ook wat van die vloeibare alcoholenmensjes drugs oraal hebben ingenomen. Fris met bubbelend koolzuur werkt niet, zorgt voor gebrek aan inlevingsvermogen betreffende het opkomend slachtoffer. Zij allen die het waagden Imagine met beeld en geluid in haar 'zijnveld' te benaderen. Haar tong heeft menig overmoedig manmens en een enkele vrouw zonder bloeddruppels en littekens in stukjes gereten. Psycho therapeuten verdienen jaren na dato bakken met geld aan haar korte verbale uitlatingen op een onschuldige donderdagavond. Eigenlijk zouden brouwerijen die hoge zorgkosten moeten ophoesten maar die kunnen zich vrij pleiten dankzij het begrip keuze vrijheid en verstoppen achter het woord volwassen.

Onze route keuze deze avond is toch bepaald door het effect van drank op het lijf met name het tussen de oren babbel setje in combi korting met de aanwezigheid van grote hoeveelheden centraal gelegen drank lokalen zoals onder andere Woeste Hove, met garderobe en qr code tickets alleen kom je er niet. Alcohol houdt de horeca overeind, soms, eh vaak, is de horeca enkel een alco hol. Een plek om de strijd te winnen tegen de donkere nacht en zijn nare slaap, of te schuilen voor je echtgenoot, televisie, huisdier of dekbed.

De nacht was relatief warm en geschikt voor een fikse wandeling, vooral voor mij. Het speciaal bier leverde mij gedurende de wandeling de speciale hik. Het contact met de net wat frissere buitenlucht zorgde voor deze irritante bio chemische reactie tussen het speciaal bier in mij en dat luchtige om mij, door het late tijdstip was ik te duf om nog opgewonden te worden door deze volkomen willekeurige keel oprispingen en onderging ik ze als een ervaren klooster monnik zijn dagelijkse gezelingen, lijdzaam.

Zodra we door de Oost of West deur het Olijke Kafka Parkeerpark binnen gingen verdween de hik door een Kafkaeske schrik reactie. Altijd onder de indruk van dit vreemde complex, iedere keer is het anders. Er zijn maar vier entree deuren oost, west, noord en zuid het lijken wel 16. Het is maar net welk licht brand bij welke deur, de stickers kloppen ook nooit, duwen moet trekken zijn en andersom. Op wonderlijke wijze kan Imagine haar wagen altijd overal vinden, en de juiste route naar de juiste uitgang, nooit een haperend pasje, geen slagboom die niet wil opwippen, rijden met Imagine gaat van begin tot eindpunt van een leien dakje. Ze rijdt nooit verkeerd, geen file in, ongelukken bestaan naast haar in de purperen met gele hartjes en licht blauwe engeltjes beschilderde kleine gezinswagen niet. Soms denk ik dat het komt door het zwaailicht en de sirene op het dak.

Het concert van UB44 nu al een vaag herinnerde teleurstellende levende muziek ervaring. In de auto draaiden we Satie in Dub een digitale kopie van een white label persing door een naamloos gebleven artiest. De sirene op ons autodak stoorde ons niet, als enigsten in de wijde weide ontrek konden wij dit drie tonig gejengel niet horen, het flikkerende licht rondom ons gaf de wagen muziek wat extra schwung. Dub en klassiek klinkt beter dan Ska en Dub, echt een onmogelijke combinatie. Het rijmt niet tussen langzaam en snel. De UB44 hits waren niet voor niks alleen ska... dubte ik terwijl ik tegelijk door het in rappe schreden naderen van de slaapkamer over Imagine begon te fantaseren.

Ze reed mij vakkundig terug naar ons huisje, de plantjes altijd enthousiast, allemaal even groen en stil. Mijn onderweg fantasietje was zichtbaar blijven steken, hoogste tijd voor een ontspannen inspannend spannend liefdes dubska akkoord, het genoeglijk slotnummer van het eerste gezamenlijke November agendapunt.

Van Voorbijgaande Aard + Imagine gezamenlijke maand agenda

6 – 11

Dub Ska Concert UB44 in Woeste Hove

8 – 11

Etentje met Imagine en haar bevriende paar Fantasja en Fantabel

9 – 11

's ochtends Begrafenis van Oom Imagine Bennie Techt

's avonds Bezoek Museum Belverdere tussen Wal en Schip tentoonstelling (net niks kunst)

13 en 14 – 11

Oppassen op Imagine's kinderen uit haar derde huwelijksrelatie, kinder bios en pret / dierenpark Apenbeul.

17 – 11

12 uur 's nachts Kerkdienst der Laatsten der Verzonnen Heiligen voor de Betere Doeleinden, en Nacht Barbeque nadien

19 – 11

Swingersclub ut Onecht Paar te Swingelo met Imagine en haar vriendinnen Illussien en Fata Morgannelies

20 – 11

Met Imagine naar ziekenhuis voor preventief onderzoek op al het mogelijke leed.

21 – 11

Micro House Huisbezichting voor trendy Micro Woning, centraal gelegen in beschutting van drie monumentale grassprietjes

23 – 11

Etentje bij moeder Imagine, in villa Imaginair Zicht op C

25 – 11

Naar boekenbeurs Smegmå voor dubbel presentatie, vijftiende Witregel Bundeling 'Spationalisme' en 'Bedachtzaam manoeuvreren door de tijd', de zesde novelle van Imagine.

27 – 11

Vervroegde Sinterklaas borrel i.v.m. de vele dure altijd op de vluchtvakanties van het wel betaalde deel van de uitgeverstak van onze eigen gul incasserende uitgever Write.asyoulikeiteum & Dandittmaar

30 – 11

Etentje in Restaurant 'Eetucatie'.


Privé agenda Imagine

30 – 11 Uitgesteld 'Slecht nieuws gesprek'  tijdens etentje in Restaurant 'Eetucatie' met Van Voorbijgaande Aard (over het feit dat ik niet besta en dat ik denk dat we elkaar op deze manier beter niet meer kunnen zien)


Privé agenda Van Voorbijgaande Aard

30 – 11 Uitgesteld huwelijksaanzoek Imagine bij etentje in Restaurant 'Eetucatie', aanbieden belachelijk dure gouden ring met vijftien diamantjes, voordragen lofdicht, na Ja antwoord naar al gereserveerde hotelkamer in sterren hotel Hotel Oase voor een nacht vol wellust.